بزرگ‏ترین اشتباه انسان در طول تاریخ، ناتوانی در تشخیص رهبری[1] با چهبری[2] است. رهبری ذاتاً، قعطعاً و ضرورتاً یک امر اخلاقی است و بر خلاف آن، چهبری قطعاً و حتماً غیراخلاقی است. رهبری موجب ایجاد نتایج مطلوب هم‏زمان برای رهبران و رهروان (پیروان) می‌شود و حتی از این فراتر می‏رود و موجب افزایش انگیزه و روحیۀ هر دو می‌شود؛ ولی چهبری در بلندمدت موجب آسیب به چهبران و چهروان ( پیروان) می‌شود. مؤلفه مشترک در هر دوی اینها، اعمال قدرت از سوی پیشروان (رهبران و چهبران) بر پیروان ( رهروان و چهروان) است.
تعریف واقعیت بزرگ‏ترین و مهم‏ترین قدرت جهان اجتماعی است. کسانی که واقعیت را تعریف می‌کنند، به‏صورت کاملاً نامحسوس، بر بقیه افراد اعمال قدرت می‌کنند. خصلت تعریف واقعیت، خصلت رهبران و چهبران است. تعریف واقعیت‏های جدید در قرن‏های آینده، به‏طور مسلم رخ خواهد داد. از این رو، از رهبران بزرگ جهان انتظار می‏رود تعریف از واقعیت‏ها را تغییر دهند و تعاریف جدیدی ایجاد کنند تا باور عمومی به واقعیت‏های جدید ایجاد شود و الگوی‏های رسوب‏گذاری‏شدۀ چهبران تغییر یابد.
 
 
[1] .Leadership
[2]. Bad Leadership