انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 3 2025 09 23 Design of a Knowledge Management Model for Leveraging Evaluative Data Generated by Regulatory Bodies Overseeing Public Policies in Iran طراحی مدل مدیریت دانش حاصل از ارزیابی‌‌های نهادهای نظارتیِ ناظر بر خط‌‌مشی‌‌های عمومی ایران 583 612 101651 10.22059/jipa.2024.384467.3596 FA روح اله مهدیان کیاسری دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی و خط‌مشی‌گذاری عمومی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. محمدرضا ربیعی مندجین استادیار، گروه مدیریت دولتی و خط‌مشی‌گذاری عمومی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. سیدمهدی الوانی استاد، گروه مدیریت دولتی و خط‌مشی‌گذاری عمومی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2024 10 27 Objective In complex governance systems, policy evaluation serves as a cornerstone of evidence-based policymaking and continuous improvement. However, in the context of Iran, the effectiveness of policy evaluation has been significantly constrained by fragmented oversight structures, institutional silos, and the absence of a coordinated knowledge-sharing mechanism. These issues have limited the strategic use of evaluation outputs, reducing their potential to inform learning, accountability, and reform. This study seeks to conceptualize and develop a comprehensive knowledge management (KM) model specifically tailored to the evaluative needs and institutional landscape of Iran’s supervisory bodies. The model aims to bridge inter-institutional gaps, mitigate knowledge fragmentation, promote cross-organizational learning, and enhance the transparency and responsiveness of the policy process. Methods This research adopted a qualitative design grounded in thematic analysis, utilizing Braun and Clarke’s six-phase framework for data interpretation. The empirical foundation of the study was based on 20 semi-structured interviews with policy evaluation experts and senior practitioners across Iran’s principal oversight organizations. To establish a conceptual foundation, a systematic literature review was conducted in advance using the Silva et al. (2012) approach, examining international best practices and foundational KM dimensions in public sector evaluation. The combined insights from the literature and empirical data were analyzed through iterative coding, yielding 27 thematic codes, which were subsequently consolidated into eight core constructs forming the basis of the proposed KM model. Results The thematic synthesis revealed eight critical dimensions for effective knowledge management in the context of policy evaluation: Knowledge creation, acquisition, and structuring Dissemination, transfer, and practical utilization of knowledge Knowledge retention mechanisms and feedback loops Infrastructural readiness, including digital platforms and organizational enablers Participatory engagement and collaborative mechanisms across institutions Strategic alignment with external knowledge sources, including think tanks and universities Institutional and legal enablers, such as human capital development and regulatory coherence Data security and information governance protocols Comparative case analyses of international entities—such as the Government Accountability Office (GAO) in the U.S., the National Audit Office (NAO) in the U.K., and Australia’s Productivity Commission—demonstrate how integrated KM systems can enhance coherence in policy evaluation, reduce duplication, and strengthen learning across government. These global benchmarks offer practical insights for Iran’s transition from reactive evaluation systems to proactive, knowledge-driven governance. Conclusion The proposed Knowledge Management Model for Policy Evaluation offers a context-sensitive and operationally grounded framework for institutionalizing knowledge flows across Iran’s oversight ecosystem. The model advocates for embedding KM functions into evaluation processes, establishing dedicated KM units, investing in interoperable digital infrastructure, and adopting a national KM strategy that mandates inter-agency collaboration and periodic peer learning. Additionally, the study emphasizes the necessity of cultivating a knowledge-oriented organizational culture, driven by leadership commitment, stakeholder inclusion, and incentive structures. Such reforms can significantly elevate the quality of governance, policy coherence, and institutional transparency. Future research should explore the long-term implementation of KM frameworks across diverse administrative contexts and assess their impact on public sector innovation and accountability. هدف: ارزیابی خط‌مشی‌های عمومی یکی از ارکان کلیدی حکمرانی اثربخش و پاسخ‌گو در نظام‌های سیاسی معاصر است. در ایران، به‌دلیل ساختار پیچیده و تخصصی نهادهای نظارتی و نبود سازوکارهای مؤثر برای به‌اشتراک‌گذاری نتایج ارزیابی‌ها، استفادۀ کاربردی از دانش حاصل از این ارزیابی‌ها محدود مانده است. این پژوهش با هدف طراحی یک مدل مدیریت دانش برای بهره‌برداری از ارزیابی‌های صورت‌گرفته توسط نهادهای نظارتی جمهوری اسلامی ایران انجام شده است. هدف اصلی، ایجاد چارچوبی است که بتواند به تجمیع، سازمان‌دهی، تسهیم و به‌کارگیری نظام‌مند اطلاعات حاصل از ارزیابی‌ها بپردازد و از این طریق، ارتقای کیفیت خط‌مشی‌گذاری، افزایش شفافیت و کارآمدی سیاست‌ها و کاهش موازی‌کاری و دوباره‌کاری را به همراه داشته باشد. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش، کیفی با رویکرد تحلیل مضمون است. در مرحلۀ نخست، مرور نظام‌مندی روی پیشینه‌های نظری و تجربی مطالعات حوزۀ مدیریت دانش و ارزیابی سیاست‌ها با روش سیلوا و همکاران (۲۰۱۲) انجام گرفت که به انتخاب ۲۷ منبع کلیدی انجامید. در ادامه و در بخش اصلی پژوهش، ۲۰ مصاحبۀ نیمه‌ساختاریافته با خبرگان فعال در نهادهای نظارتی ایران (از جمله دیوان محاسبات، سازمان بازرسی کل کشور و مرکز پژوهش‌های مجلس) انجام شد. داده‌های حاصل از این مصاحبه‌ها با استفاده از رویکرد شش‌مرحله‌ای تحلیل مضمون براون و کلارک (۲۰۱۲) تحلیل شدند. از مجموع ۳۱۹ کد اولیه، پس از غربالگری و ادغام، ۲۷ کد فرعی و در ادامه، ۸ کد اصلی به‌عنوان مضامین نهایی شناسایی شدند که ساختار نهایی مدل پیشنهادی را شکل دادند. یافته‌ها: تحلیل داده‌ها به شناسایی هشت بُعد اصلی برای مدیریت دانش در ارزیابی خط‌مشی‌ها منجر شد که عبارت‌اند از: ۱. خلق، کسب و سازمان‌دهی دانش؛ ۲. تسهیم، انتقال و به‌کارگیری دانش؛ ۳. نگهداشت و بازخورد دانش؛ ۴. زیرساخت‌های فنی، اطلاعاتی و فرهنگی مورد نیاز؛ ۵. مشارکت و هم‌افزایی میان سازمانی؛ ۶. تعامل با مراکز دانش شامل دانشگاه‌ها، مراکز تحقیق و توسعه و نهادهای علمی مستقل؛ ۷. عوامل کلیدی شامل منابع انسانی، چارچوب‌های قانونی و انگیزشی؛ ۸. اصول حفاظتی شامل امنیت داده‌های ارزیابی و مدیریت سطوح دسترسی. نتایج نشان داد که ضعف در هر یک از این ابعاد، می‌تواند به کاهش اثربخشی ارزیابی‌ها و جلوگیری از بهره‌برداری نهادی و سیاست‌گذارانه از نتایج منجر شود. همچنین بررسی‌های تطبیقی با مدل‌های مدیریت دانش در کشورهای توسعه‌یافته (نظیر ایالات متحده، انگلستان، استرالیا و کانادا) نشان داد که موفقیت در مدیریت دانش ارزیابی‌ها، مستلزم وجود سیستم‌های یکپارچۀ جمع‌آوری داده، پلتفرم‌های دیجیتال برای تسهیم اطلاعات و فرهنگ سازمانی یادگیری‌محور و شفافیت‌پذیر است. در بسیاری از این کشورها، نهادهای ارزیابی به‌صورت مستقل، ولی هم‌افزا عمل می‌کنند و داده‌های خود را در چارچوب سیاست‌های ملی مدیریت دانش به اشتراک می‌گذارند که نتیجۀ آن، افزایش اثربخشی سیاست‌گذاری‌های عمومی و بهبود پاسخ‌گویی نهادی است. نتیجه‌گیری: پژوهش حاضر نشان می‌دهد که طراحی و اجرای مدل مدیریت دانش در ارزیابی خط‌مشی‌ها، می‌تواند به‌عنوان راه‌کاری کلیدی برای کاهش چالش‌های جزیره‌ای بودن ارزیابی‌ها، پراکندگی داده‌ها، موازی‌کاری نهادها و کاهش بهره‌برداری از تجربیات ارزیابی‌شده در ایران عمل کند. پیاده‌سازی این مدل، به اقدامات متعددی نیاز دارد که از آن جمله، می‌توان به ایجاد واحدهای تخصصی مدیریت دانش در نهادهای نظارتی، توسعۀ زیرساخت‌های فنی و دیجیتال برای اشتراک‌گذاری داده‌ها، تدوین استراتژی ملی مدیریت دانش، همکاری نهادهای دولتی با دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی و در نهایت، ترویج فرهنگ تسهیم دانش و شفافیت در دستگاه‌های نظارتی اشاره کرد. در صورت تحقق چنین مدلی، می‌توان انتظار داشت که ارزیابی‌ها، از مرحلۀ گزارش‌دهی منفعل، به‌سمت کنشگری فعال و سازنده در چرخۀ سیاست‌گذاری عمومی حرکت کند و به منبعی معتبر برای بهبود فرایندهای تصمیم‌گیری تبدیل شود. همچنین، این مدل می‌تواند در افزایش سطح همکاری‌های بین‌سازمانی، ارتقای پاسخ‌گویی نهادی و بهبود عملکرد کلان نظام حکمرانی، نقش کلیدی ایفا کند. نتایج این تحقیق، نه‌تنها به سیاست‌گذاران داخلی توصیه می‌کند تا به توسعۀ ظرفیت‌های دانشی دستگاه‌های نظارتی توجه کنند، بلکه بستر را برای پژوهش‌های آتی در زمینۀ بومی‌سازی مدیریت دانش در بخش عمومی ایران فراهم می‌سازد.

https://jipa.ut.ac.ir/article_101651_58bdc3ccab4b4487d8f37b0b1df252c5.pdf

انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 3 2025 09 23 Designing a Model for Avoiding Non – knowledge and Ignorance in Water Management Policy-Making طراحی مدل اجتناب از نادانشی و ناآگاهی در خط‌مشی‌‏گذاری مدیریت آب 613 652 103961 10.22059/jipa.2025.391977.3671 FA عباس منوریان استاد، گروه خط‌مشی‌‌گذاری و اداره امور عمومی، دانشکدۀ مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2025 03 26 Objective This study aims to design a comprehensive and practical model for reducing ignorance and non-knowledge in the water management policymaking process. In complex policy environments such as water governance, decision-makers frequently face uncertainties, fragmented information, and institutional blind spots. The proposed model is intended to address cognitive, informational, communicational, structural, and organizational barriers that hinder the formulation of effective water policies. By identifying and mitigating the sources of ignorance and non-knowledge, the model seeks to improve the overall quality, precision, and adaptability of decisions in water resource management. This work contributes to the growing body of knowledge on policy intelligence, organizational learning, and adaptive governance. Methods This research is situated within the interpretive paradigm and follows a hybrid inductive–deductive logic. The methodological strategy is based on the multi-grounded theory approach, specifically the version developed by Goldkuhl and Cronholm. Data were collected through semi-structured interviews, allowing for flexibility while maintaining a structured line of inquiry. Using theoretical sampling, 19 key informants—including senior experts, policymakers, technical advisors, and experienced managers in the water sector—were selected. The study applied three methodological quality criteria to ensure the credibility, transferability, and dependability of findings. Results The findings reveal that ignorance and non-knowledge in the water policymaking process are often systemic and multifaceted. They originate from a lack of reliable and timely data, inadequate information-sharing mechanisms, weak analytical capabilities within public institutions, and limited access to interdisciplinary knowledge. Additional factors include low stakeholder involvement, fragmented communication among governing bodies, and insufficient integration of scientific knowledge into policy processes. The presence of economic pressures and political interference further compounds these challenges, leading to reactive rather than proactive policymaking. Moreover, rapidly changing environmental conditions and technological complexities exacerbate uncertainty and risk in decision-making processes. Conclusion The proposed model presents a systematic approach to overcoming these challenges by improving knowledge flows, fostering institutional coordination, and promoting evidence-based decision-making. It advocates for the use of modern data analytics, participatory governance practices, transparent information infrastructures, and continuous learning mechanisms. The model not only strengthens the internal capacities of policymaking institutions but also builds resilience in the face of climate change, population growth, and increasing water demand. It is particularly valuable in regions facing water stress and high variability in hydrological conditions. By embedding the principles of adaptive management and informed deliberation, this model supports the development of sustainable, inclusive, and future-ready water policies. It enhances the capability of institutions to learn from past failures, anticipate emerging risks, and respond flexibly to change. Ultimately, the model contributes to a governance framework that reduces ignorance, supports long-term planning, and ensures the preservation and equitable distribution of water resources. هدف: هدف این پژوهش طراحی مدلی برای اجتناب از نادانشی و ناآگاهی در فرایند خط‌مشی‌گذاری مدیریت آب است. این مدل به‌منظور شناسایی موانع شناختی، اطلاعاتی و ارتباطی و ساختاری و سازمانی، در اتخاذ تصمیمات مؤثر در خط‌مشی‌گذاری مدیریت منابع آب طراحی شده است و به‌دنبال ارتقای کیفیت تصمیم‌گیری‌ها از طریق کاهش نادانشی وعدم آگاهی (جهل) در فرایندهای مدیریتی است. روش: پژوهش حاضر از نظر مبانی فلسفی، در چارچوب پارادایم تفسیری قرار دارد و رویکرد آن به‌صورت استقرایی ـ قیاسی است. استراتژی این پژوهش از نوع نظریۀ داده‌بنیاد چندگانه (نسخه گلدکل و کرونهلم) انتخاب شده است. برای جمع‌آوری داده‌ها، از ابزار مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته استفاده شده است. تعداد مشارکت‌کنندگان این پژوهش، بر اساس روش نمونه‌گیری نظری، ۱۹ نفر از خبرگان خط‌مشی‌گذاری و مدیران مطلع و باتجربه در صنعت آب انتخاب شده‌اند. در نهایت، برای ارزیابی کیفیت پژوهش، از سه شاخص مقبولیت استفاده شده است. یافته‌ها: یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که نادانشی و ناآگاهی در خط‌مشی‌گذاری مدیریت آب، به‌طور عمده از عواملی همچون کمبود اطلاعات دقیق و به‌روز، نبود سامانه‌های مؤثر جمع‌آوری و تحلیل داده‌ها، ضعف در تحلیل داده‌ها و تخصص محدود خط‌مشی‌گذاران و همچنین، ضعف در ارتباطات بین سازمان‌ها و ذی‌نفعان مختلف نشئت گرفته است. علاوه‌براین، عواملی مانند پیچیدگی‌های فنی و تکنولوژیکی، مشکلات اقتصادی و سیاسی نیز در بسیاری از موارد، موجب اتخاذ تصمیم‌های نادرست یا ناقص در زمینۀ مدیریت منابع آب می‌شوند. نتیجه‌گیری: مدل طراحی‌شده برای اجتناب از نادانشی و ناآگاهی در خط‌مشی‌گذاری مدیریت آب، می‌تواند در بهبود فرایندهای تصمیم‌گیری نقشی حیاتی ایفا کند. این مدل با شفاف‌سازی اطلاعات، تقویت تعاملات میان ذی‌نفعان، بهبود فرایندهای ارتباطی و تحلیلی و ایجاد سازوکارهای مؤثر برای جمع‌آوری و تحلیل داده‌های مرتبط با منابع آب، به مدیریت بهتر منابع آب کمک خواهد کرد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که یکی از مهم‌ترین مشکلات در مدیریت منابع آب، فقدان اطلاعات دقیق و به‌روز و استفادۀ ناکافی از ابزارهای نوین تحلیل اطلاعات است که در کنار موانع اقتصادی و گاه سیاسی‌کاری، به سیاست‌گذاری‌های ناکارآمد منجر می‌شود. از این رو، به‌کارگیری این مدل می‌تواند به کاهش این کمبودها کمک کند و فرایند تصمیم‌گیری را دقیق‌تر و مؤثرتر سازد. ضمن تأیید شرایط نامناسب اقلیمی و کاهش بارش که بر تمامی امور مدیریتی مرتبط با آب تأثیر دارد، استفاده از این مدل می‌تواند در کاهش نادانشی و ناآگاهی در خط‌مشی‌گذاری مدیریت آب نقش مهمی ایفا کند. این مدل همچنین در راستای حفظ منابع آب و بهبود پایداری آن‌ها در بلندمدت، به‌ویژه در مواجهه با چالش‌های تغییرات اقلیمی، رشد جمعیت و افزایش تقاضا، اهمیت زیادی دارد. علاوه‌براین، به‌کارگیری این مدل نه‌تنها موجب بهبود کیفیت تصمیم‌گیری‌ها در زمینه مدیریت آب می‌شود، بلکه می‌تواند به ایجاد خط‌مشی‌های پایدار، جامع و بلندمدت کمک کند که در برابر تغییرات محیطی و اقتصادی، انعطاف‌پذیری لازم را داشته باشند.

https://jipa.ut.ac.ir/article_103961_28823d650ebe2e6f3e386c7afa70949e.pdf

انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 3 2025 09 23 Presenting a Collaborative Base Human Resource Management Model in the Field of Health and Treatment with an Approach Based on the Grounded Theory Approach ارائه الگوی مدیریت منابع انسانی همکاری‌محور در حوزۀ بهداشت و درمان با رویکرد مبتنی بر نظریۀ داده‌بنیاد 653 685 103962 10.22059/jipa.2025.385266.3603 FA سپیده مسعودسینکی دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. اکبر حسن پور دانشیار، گروه مدیریت منابع انسانی، دانشکدۀ مدیریت، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. وجه اله قربانی زاده گروه مدیریت دولتی دانشکده مدیریت دانشگاه علامه طباطبائی Journal Article 2024 11 12 Objective In recent years, the healthcare and treatment sector has faced persistent and complex challenges that have exposed critical gaps in human resource management (HRM). These crises underscore the urgent need for strategic, trust-based, and collaborative HRM approaches. Recognizing the importance of continuous partnerships and joint efforts in addressing sectoral demands, this study aims to develop a Collaborative Human Resource Management (CHRM) model tailored specifically for the health and treatment sector. By placing collaboration at the core of HRM practices, the research seeks to foster a sustainable and participatory organizational culture that supports resilience, adaptability, and improved service outcomes. Methods The research design was guided by the research onion model proposed by Saunders et al. (2018), employing a qualitative approach within the interpretive paradigm and categorized as fundamental research with an inductive orientation. Thematic analysis was selected as the primary method of data analysis. Data were collected through semi-structured interviews with key HRM experts and specialists in the healthcare sector. Participants were identified using purposive and snowball sampling strategies. A total of 15 interviews were conducted, achieving theoretical saturation. To ensure the rigor, validity, and reliability of the study, triangulation, expert consultation, and member checking were implemented. The Strauss and Corbin grounded theory methodology was applied using a three-phase coding process—open, axial, and selective coding—supported by MAXQDA software. Results Analysis of the interview data generated 308 open codes, which were refined to 186 after removing duplicates. These were further organized into 65 distinct concepts, ultimately grouped into 32 primary subcategories and 16 secondary subcategories. From this process, six major dimensions were identified as the foundation of the Collaborative Human Resource Management Model: Central category – Dimensions and components of collaborative HRM, including collaborative recruitment, training and development, performance evaluation, job design, and compensation. Causal factors – Internal motivations and external influences such as team-building efforts, joint planning, and technological enablers. Contextual factors – Cultural (collaborative culture), political (organizational structures and policies), and social (communication, conflict resolution, commitment) variables. Intervening conditions – Organizational (leadership support, collaborative management practices) and individual (interpersonal skills, challenges) elements. Strategies – Relationship-building efforts (trust, fairness, and feedback mechanisms) and infrastructure/resource management (cost control, systems, program development). Outcomes – Both intra-organizational effects (enhanced individual and organizational performance) and extra-organizational impacts (improved treatment quality, training, and public health outcomes). Conclusion The proposed model offers a comprehensive, empirically grounded framework for enhancing collaboration in HRM practices within the healthcare sector. By addressing causal, contextual, and facilitating factors, and by aligning strategic actions with measurable organizational outcomes, the Collaborative HRM Model provides actionable insights for policymakers, administrators, and healthcare leaders. Implementing this model can support more effective human capital utilization, foster a culture of shared responsibility, and improve both operational performance and societal health outcomes in complex and high-stakes environments. هدف: در سال‌های اخیر حوزۀ بهداشت و درمان با بحران‌هایی مواجه شده است که به اقدام‌هایی در حوزۀ مدیریت منابع انسانی و ایجاد مشارکت مستمر و مطلوب و تشریک مساعی مبتنی بر اعتماد در بطن کار نیازمند است. پژوهش حاضر نیز با هدف طراحی الگوی مدیریت منابع انسانی همکاری‌محور در حوزۀ بهداشت و درمان صورت گرفته است تا به مقولۀ همکاری و درنتیجه ایجاد فرهنگ مبتنی بر همکاری در این حوزه، همه‌جانبه توجه شود. روش: این مطالعه برمبنای مدل پیاز پژوهش ساندرز و همکاران (۲۰۱۸)، به‌لحاظ ماهیت داده، از رویکرد کیفی در چارچوب پارادایم تفسیری و به‌لحاظ هدف، از نوع بنیادی است. همچنین رویکرد پژوهش استقرایی و روش تحقیق آن، از نوع تحلیل مضمون است. مشارکت‌کنندگان پژوهش، خبرگان و متخصصان مطرح در سطح کشور و مدیران حوزۀ بهداشت و درمان در بخش مدیریت منابع انسانی بودند که به‌صورت «هدفمند» و «گلوله برفی» انتخاب شدند و دیدگاه آنان با ابزار مصاحبۀ نیمه‌ساختاریافته بررسی شد. داده‌ها با ۱۵ مصاحبه به اشباع نظری رسید. به منظور افزایش اعتبار و روایی مطالعه، از سه راهبرد مثلث‌سازی، داوران بیرونی و دریافت نظر مشارکت‌کنندگان استفاده شد. روش تجزیه‌وتحلیل اطلاعات در این بخش، با استفاده از فرایند داده‌بنیاد (استراوس کوربین) شامل کدگذاری سه مرحله‌ای (باز، محوری و انتخابی) و از طریق نرم‌افزار مکس‌کیودا انجام شد. یافته‌ها: براساس تحلیل ۱۵ مصاحبۀ انجام شده، در مرحلۀ کدگذاری باز، ۳۰۸ کد به‌دست آمد که با حذف کدهای یکسان به ۱۸۶ کد اولیه تقلیل یافت. کدها در ۶۵ مفهوم دسته‌بندی شد و سپس ۳۲ مقولۀ فرعی اولیه و ۱۶ مقولۀ فرعی ثانویه به‌دست آمد. مقولۀ اصلی این پژوهش نیز در شش بُعد اصلی دسته‌بندی شد که این ابعاد عبارت‌اند از: مقولۀ محوری (ابعاد و مؤلفه‌های مدیریت منابع انسانی همکاری‌محور)، عوامل علّی مؤثر بر مدیریت منابع انسانی همکاری‌محور، عوامل زمینه‌ای مؤثر بر مدیریت منابع انسانی همکاری‌محور، پیامد یا دستاوردهای مدیریت منابع انسانی همکاری‌محور، شرایط مداخله‌گر یا تسهیلگر مؤثر بر مدیریت منابع انسانی همکاری‌محور، راهبردها یا محرک مدیریت منابع انسانی همکاری‌محور. در نهایت، با توجه به مقوله‌های اصلی، مدل نهایی «الگوی مدیریت منابع انسانی همکاری‌محور» ارائه شد. نتیجه‌گیری: مقولۀ محوری الگوی ارائه شده در این مطالعه، مدیریت منابع انسانی همکاری‌محور است و ابعاد و مؤلفه‌های آن عبارت‌اند از: استخدام مبتنی بر همکاری (فرایندهای جذب و استخدام)، آموزش همکاری‌محور (آموزش و توسعه)، ارزیابی با رویکرد همکاری، طراحی شغل همکاری‌محور و جبران خدمت همکاری‌محور. عوامل علّی (علل وجودی) شناسایی شده عبارت‌اند از: عوامل درونی (انگیزه مشارکت) و بیرونی (تیم‌سازی همکاری‌محور، برنامه‌ریزی مشترک، عوامل تکنولوژیک). عوامل زمینه‌ای مشتمل است بر: عوامل فرهنگی (فرهنگ سازمانی همکاری‌محور)، سیاسی (سیاست‌ها و رویه‌های سازمانی، ساختار سازمانی) و اجتماعی (تعارض منافع، ارتباطات همکاری‌محور، تعهد سازمانی)؛ شرایط مداخله‌گر عبارت‌اند از: عوامل سازمانی (مدیریت و رهبری همکاری‌محور، حمایت و رهبری همکاری‌محور) و فردی (ویژگی‌های فردی و ارتباطی، مهارت‌ها و چالش‌ها). راهبردهای شناسایی شده عبارت‌اند از: (کنترل و اداره مقوله) شامل تسهیل روابط بین فردی (تسهیل نظارت و بازخورد مستمر، برقراری عدالت، ایجاد اعتماد) و مدیریت منابع و زیرساخت‌ها (مدیریت هزینه‌ها، تأمین زیرساخت، تأمین منابع انسانی با کیفیت، زیرساخت نرم افزاری، توسعۀ برنامه‌های همکاری‌محور). در نهایت، پیامدها و نتایج شناسایی شده عبارت‌اند از: آثار درون سازمانی (فردی و سازمانی) و برون سازمانی (درمان، آموزش و عمومی).

https://jipa.ut.ac.ir/article_103962_a316de23c82d4f32e3b30e5036c1e597.pdf

انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 3 2025 09 23 A Phenomenological Study of the Antecedents of Knowledge Hoarding by Knowledge Workers (Case Study: Technical Experts of Nahaja) مطالعه پدیدارشناختی پیشایندهای احتکار دانش توسط کارکنان دانشی (موردپژوهی: خبرگان فنی نهاجا) 686 707 102351 10.22059/jipa.2024.379476.3546 FA هادی افضلی دانشجوی دکتری، گروه مدیریت منابع انسانی، دانشکدۀ اقتصاد، مدیریت و علوم اداری، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. حسین دامغانیان استاد، گروه مدیریت منابع انسانی، دانشکدۀ اقتصاد، مدیریت و علوم اداری، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. علیرضا مقدم دانشیار، گروه مدیریت، دانشکده اقتصاد، مدیریت و علوم اداری، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. ناصر عسگری دانشیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، دانشگاه هوایی شهید ستاری، تهران، ایران. Journal Article 2024 07 24 Objective Knowledge hoarding refers to the deliberate withholding of information or expertise by individuals within an organization. This dysfunctional behavior can significantly undermine organizational learning, collaboration, and long-term performance. When knowledge workers intentionally refrain from sharing information with colleagues and stakeholders, it disrupts knowledge flows, weakens team dynamics, and reduces organizational adaptability and innovation. Effective intervention requires a comprehensive understanding of the psychological, structural, and contextual drivers of this behavior. This study aims to explore the factors contributing to the tendency toward knowledge hoarding from the perspective of knowledge workers—particularly technical experts—who are directly engaged in this issue. Methods This study adopts a qualitative, inductive, and interpretive approach, appropriate for uncovering deep-seated behavioral patterns and perceptions. The research is applied in nature and employs descriptive phenomenology as its methodological framework, using Collaizi’s systematic method for data analysis. Participants included 16 technical experts from the Islamic Republic of Iran Air Force (IRAAF), selected through purposive sampling. Data were gathered through semi-structured interviews, allowing for both consistency and the emergence of new insights. To ensure the credibility and trustworthiness of the findings, bracketing techniques were used to minimize researcher bias, and member checking was conducted with participants to validate interpretations and conclusions. Results The results identified three major categories of influencing factors: behavioral, structural, and contextual. Behavioral factors include personal motivations such as the desire to preserve organizational dependency, attain personal distinction, or avoid perceived threats to status and job security. Traits such as self-interest, opportunism, conservatism, and limited interpersonal communication skills were also noted. Intergenerational knowledge gaps, reluctance to seek clarification, and discomfort with asymmetrical knowledge relationships further exacerbate hoarding behaviors. Structural factors encompass job-related stressors (e.g., excessive workload, dissatisfaction), unsupportive or authoritarian management styles, and insufficient managerial encouragement of knowledge sharing. Infrastructural limitations, such as the absence of codified knowledge-sharing procedures or technical systems for capturing tacit knowledge, also contribute to the problem. Contextual factors involve broader organizational and cultural influences. A competitive, individualistic organizational culture with weak norms of collaboration and trust promotes hoarding. Additionally, societal values prioritizing material gain, personal advancement, and individualism over collective or organizational interests play a significant role. Economic instability and labor market uncertainties further incentivize individuals to treat knowledge as a personal asset or source of security and leverage. Conclusion The tendency of technical experts to hoard valuable and rare knowledge presents a serious challenge to knowledge-driven organizations, particularly in high-stakes environments such as military and technology sectors. Addressing this issue requires managers to recognize its root causes and implement targeted interventions at the behavioral, structural, and cultural levels. The insights from this study provide a foundational understanding for designing effective policies and organizational practices that encourage open knowledge exchange and long-term organizational learning. هدف: احتکار دانش به پنهان کردن عمدی دانش یا اطلاعات در سازمان اشاره دارد. چنین رفتار مخربی، می‌تواند در درازمدت به عملکرد فردی و سازمانی آسیب برساند. خودداری از به اشتراک‌گذاری دانش توسط کارکنان دانشی با دیگر ذی‌نفعان، به‌صورت آگاهانه و بانیت، موجب محدودسازی تسهیم و دسترسی به دانش می‌شود و آسیب‌هایی همچون کاهش عملکرد سازمانی را در پی دارد. مدیریت مؤثر این عارضۀ رفتاری، به شناسایی علل و عوامل مؤثر بر بروز آن نیاز دارد. در این راستا، پژوهش حاضر بر آن است تا عوامل مؤثر بر بروز تمایل به احتکار دانش را از نگاه خود کارکنان دانشی (خبرگان فنی) درگیر با این مسئله مطالعه کند. روش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی است و با رویکرد کیفی و استقرایی انجام شده است و در زمره مطالعات تفسیرگرایانه قرار می‌گیرد. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل خبرگان فنی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران (نهاجا) است که از میان آن‌ها با روش نمونه‌گیری هدفمند، ۱۶ نفر برای پیمایش با استفاده از مصاحبه نیمه‌ساختاریافته انتخاب شد. برای تحلیل داده‌ها نیز از روش پدیدارشناسی توصیفی (رویکرد نظام‌مند کولایزی) استفاده شده است. برای اطمینان از اعتبار نتایج به‌دست‌آمده نیز، از در پرانتزگذاری دانش پیشین پژوهشگر، مراجعه مجدد به مشارکت‌کنندگان و جلب توافق ایشان بهره گرفته شده است. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش نشان داد که عوامل رفتاری، ساختاری و زمینه‌ای در ایجاد و تقویت تمایل به این رفتار مؤثر بوده‌اند: الف) عوامل رفتاری مشتمل است بر: تمایلات و علایق، دغدغه‌ها و نگرانی‌ها، انگیزه‌ها، صفات فردی و عوامل ارتباطی. تمایلاتی همچون میل به وابسته نگه داشته سازمان به خود، به‌منظور ابقا و استمرار خدمت در سازمان و تمایل به سرآمد بودن، به چشم آمدن و یکه‌تاری در سازمان در این زمینه مؤثرند. همچنین ترس از دست دادن قدرت، موقعیت و امنیت شغلی در اثر به اشتراک‌گذاری دانش نیز، موجب تمایل به احتکار دانش می‌شود. ویژگی‌های فردی مانند خساست، منفعت‌طلبی، فرصت‌طلبی و محافظه‌کاری نیز می‌توانند بر میزان تمایل افراد به احتکار دانش ارزشمند خود، تأثیر داشته باشند. علاوه‌براین، نبود تعامل مؤثر، تفاوت گرایش‌های فکری بین نسل‌های مختلف کارکنان در محیط کار، ضعف در مهارت‌های ارتباطی، عدم تمایل به پرسش نادانسته‌ها توسط کارکنان و تفاوت سطح دانش گیرنده و دارندۀ دانش، یکی دیگر از عوامل بروز رفتارهای احتکار دانش است. ب) عوامل ساختاری شامل عوامل شغلی، مدیریتی و زیرساختی است. عوامل شغلی همچون مشغلۀ کاری بیش از حد، تنش و استرس شغلی و سرخوردگی و نارضایتی شغلی، زمینه‌ساز گرایش فرد به احتکار دانش می‌شوند. افزون‌براین، عوامل مدیریتی همچون سبک دستوری و غیرحمایتی، بی‌توجهی مدیران به تشویق افراد برای اشتراک‌گذاری دانش و تلاش ناکافی مدیران برای ایجاد شرایط زمینه‌ساز تسهیم دانش در میان کارکنان نیز در این زمینه مؤثرند. عوامل زیرساختی مانند ضعف در قوانین موجود در خصوص اشتراک دانش و فقدان زیرساخت فنی و سامانه‏ای برای ثبت و اشتراک دانش نیز، بر بروز این رفتار مؤثرند. ج) عوامل زمینه‌ای شامل فرهنگ سازمانی، عوامل اجتماعی و عوامل اقتصادی است. وجود فرهنگ سازمانی رقابت‌محور و فردگرایی که در آن اعتماد میان‌فردی و هنجار تسهیم دانش ضعیف است زمینه‌ساز گرایش افراد به احتکار دانش خواهد بود. تأثیر فرهنگ اجتماعی، ترجیح منافع فردی به منافع سازمانی و ملی، رواج ارزش‌های مادی‌گرایانه در جامعه، شرایط نامناسب بازارکار و نیازهای اقتصادی باعث می‌شوند که افراد تمایل پیدا کنند تا از دانش به‌عنوان منبع قدرت، موقعیت و منافع خود بهره جویند و آن را نزد خود احتکار کنند. نتیجه‌گیری: پیامدهای فردی و سازمانی گوناگون ناشی از گرایش کارکنان، به‌ویژه خبرگان فنی برخوردار از دانش ارزشمند و کمیاب به احتکار دانش خود باعث می‌شود که تلاش برای مدیریت عارضۀ رفتاری، به‌عنوان ضرورتی حیاتی مورد توجه مدیران و سازمان‌ها قرار گیرد. به این منظور نیاز است عوامل مؤثر بر بروز این گرایش‌های رفتاری شناخته شوند و راه‌کارهایی متناسب با آن‌ها به کار گرفته شوند. یافته‌های این پژوهش دانش ارزشمندی در این زمینه فراهم ساخته است. شناخت این عوامل می‌تواند زمینه‌ساز مدیریت مؤثر این عارضه رفتاری در سازمان‌های فناوری‌محوری همچون جامعه هدف این مطالعه شود.

https://jipa.ut.ac.ir/article_102351_f0612e434952fe91a8a71ebbba0b3aba.pdf

انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 3 2025 09 23 Educational Flow Model (Components, Antecedents, and Consequences) مدل غرقگی آموزشی (مؤلفه‌ها، پیشایندها و پسایندها) 708 733 103963 10.22059/jipa.2025.387957.3625 FA رحمت اله رضائی حسین آبادی دانشجوی دکتری، گروه مدیریت رفتار سازمانی، دانشکدۀ اقتصاد، مدیریت و علوم اداری، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. عباسعلی رستگار استاد، گروه مدیریت، دانشکدۀ اقتصاد، مدیریت و علوم اداری، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. عظیم زارعی استاد، گروه مدیریت، دانشکدۀ اقتصاد، مدیریت و علوم اداری، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. Journal Article 2025 01 02 Objective The present study aims to explore and develop a comprehensive framework of organizational interventions that can facilitate the emergence of flow experiences among teachers and investigate the subsequent effects on their professional and personal lives. Flow, a psychological state of deep engagement and intrinsic motivation, is increasingly recognized as a powerful driver of individual well-being and workplace performance. Deriving such a framework from the lived experiences of teachers in real educational environments allows for context-sensitive and empirically grounded insights. These interventions, when implemented effectively, can promote teachers’ mental health, happiness, and life satisfaction across educational, familial, and social domains, while simultaneously enhancing organizational efficiency and service quality within the education sector. Moreover, fostering flow in schools aligns with broader public policy and management goals, including improved human capital development, educational service delivery, and societal well-being. As a policy lever, enabling flow represents a strategic approach to integrating psychological insights into public sector performance management. Methods This study employed a qualitative research design using the emergent grounded theory strategy, and is categorized as fundamental research. The target population included all active and retired teachers at the primary, lower secondary, and upper secondary levels in the city of Isfahan during 2023–2024. Using non-probabilistic theoretical sampling, 23 teachers from 23 different schools were interviewed through open and semi-structured interviews. The data coding process involved three sequential stages. First, open coding was used to identify meaningful semantic units, resulting in 2029 initial codes. These were consolidated into 88 open codes. Next, axial coding grouped these into 31 more abstract and thematically coherent categories. Finally, selective coding refined these into 10 overarching dimensions, organized into three major components: antecedents, characteristics, and consequences of flow. Data analysis was facilitated using MAXQDA 24 software. Results The resulting framework, termed the “Educational FLOW Model,” comprises 10 key dimensions. Four antecedent dimensions were identified: (1) peace in personal and work life, (2) alignment among educational elements, (3) teachers’ belief in the value of their profession, and (4) the richness of organizational resources and support structures at the school level. The characteristics of flow in educational settings included: (5) intimacy during work, (6) accuracy and attentiveness, and (7) a sense of timelessness or forgetfulness during tasks. The consequences of experiencing flow were categorized into three dimensions: (8) increased job loyalty, (9) enhanced educational and personal performance, and (10) elevated individual happiness and well-being. Conclusion The findings underscore the potential of well-designed organizational interventions to foster flow states among teachers, leading to positive outcomes for both individuals and institutions. From a practical standpoint, school leaders and educational policymakers can use the identified dimensions as a roadmap to create enabling environments that enhance engagement, commitment, and intrinsic motivation. From a theoretical perspective, the study enriches the literature on flow by offering a grounded, context-specific model that integrates psychological, organizational, and policy dimensions within educational work settings. هدف: مطالعه حاضر به کشف چارچوبی از مداخلات سازمانی برای رسیدن معلمان به حالت غرقگی و بررسی نتایج آن روی زندگی کاری و شخصی معلمان پرداخته است. چنین الگویی را می‌توان از تجربۀ زیستۀ معلمان در حین کار در مدارس و حضور در کلاس‌های درس به‌دست آورد. چنین مداخلاتی شاید بتواند بهروزی و شادکامی معلمان را در محیط آموزشی، محیط خانوادگی و اجتماعی تحت تأثیر قرار دهد و در عین حال، بهره‌وری سازمانی را به همراه آورد. ایجاد تجربه‌های غرقگی در محیط آموزشی، علاوه‌بر ارتقای بهروزی کارکنان و بهره‌وری سازمانی، به تحقق اهداف کلان خط‌مشی‌گذاری عمومی نیز کمک می‌کند و به‌عنوان اهرم سیاستی مؤثر، با اهداف گسترده‌تر مدیریت در بخش دولتی، شامل رفاه اجتماعی و ارائه خدمات کارآمد، هم‌جهت خواهد بود. روش: پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و با استفاده از استراتژی داده‌بنیاد ظاهر شونده، انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، بنیادی است. مشارکت‌کنندگان پژوهش در این تحقیق، تمامی معلمان بازنشسته و شاغل در مقاطع سه‌گانه ابتدایی، متوسطۀ اول و متوسطۀ دوم شهر اصفهان، طی سال‌های ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۳ بوده است که با روش نمونه‌گیری غیر احتمالی نظری، با ۲۳ نفر از این معلمان در مقاطع مختلف و در ۲۳ مدرسۀ مختلف، مصاحبه‌های باز و نیمه ساختاریافته انجام گرفت. در مرحلۀ کدگذاری مصاحبه‌ها ابتدا، مرحلۀ کدگذاری باز، به کشف کدهای اولیه از واحدهای معنایی موجود در متن مصاحبه‌ها منجر شد. در ادامه و به شکل پیوسته، کدهای محوری به‌عنوان مفهوم‌های کلان‌تر و انتزاعی‌تر برای تجمیع و دسته‌بندی کدهای باز حاصل شد؛ سپس با استفاده از اشتراکات مفهومی کدهای محوری، کدهای انتخابی به‌عنوان ابعاد غرقگی حاصل شدند. در پایان نیز با توجه به ویژگی‌های کدهای انتخابی بر اساس سه ویژگی مؤلفه‌ها، پیشایندها و پسایندها دسته‌بندی شدند. مراحل تجزیه‌وتحلیل داده‌های حاصل از مصاحبه‌ها، با استفاده از نرم‌افزار مکس کیودا ۲۴ انجام شد. یافته‌ها: پس از طی مراحل کدگذاری، ۸۸ کد باز از ۲۰۲۹ کد معنایی اولیه استخراج و ۳۱ کد محوری حاصل شد. برخی از کدهای محوری خود به‌عنوان کد انتخابی (بُعد) به‌کار رفتند و برخی دیگر با یکدیگر مفهوم‌های انتزاعی‌تری را تشکیل دادند که درمجموع ۱۰ بُعد، شامل ۴ بُعد پیشایندها، ۳ بُعد مؤلفه‌ها و ۳ بُعد پسایندهای غرقگی آموزشی، تحت عنوان مدل غرقگی آموزشی ظاهر شد. در مدل به‌دست‌آمده، ابعاد پیشایند غرقگی آموزش عبارت است از: آرامش در زندگی، هم‌خوانی ارکان آموزشی، باور شغلی و غنای منابع سازمانی در معلمی. ویژگی‌های غرقگی آموزشی عبارت است از: صمیمت، دقت و فراموشی در حین کار و در نهایت، ابعاد پسایندهای غرقگی آموزشی عبارت است از: ابعاد افزایش وفاداری شغلی، افزایش عملکرد آموزشی و افزایش شادکامی فردی. نتیجه‌گیری: یافته‌های مطالعه نشان داد که مدل غرقگی دارای ابعادی است که چنانچه مدیران مدارس و مسئولان آموزشی و پرورشی آن‌ها را مدنظر قرار دهند، امکان افزایش دفعات غرقگی در کار آموزشی را برای معلمان فراهم خواهند کرد. این پژوهش با شناسایی مؤلفه‌های غرقگی آموزشی و پیامدهای غرقگی آموزشی، می‌تواند بر ادبیات این حوزه تأثیر بگذارد؛ از این رو می‌توان گفت که نتایج پژوهش در راستای طراحی مداخلات سازمانی برای شغل معلمی و افزایش مشارکت، پیوند کاری و انگیزه ذاتی آنان به کار آموزشی در جهت رسیدن به غرقگی، بسیار مفید است.

https://jipa.ut.ac.ir/article_103963_bf027178f2d66613fb6bf1df5676e02e.pdf

انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 3 2025 09 23 The Model of Antecedents and Consequences of Knowledge Hoarding: A Meta-synthesis Method الگوی پیشایندها و پیامدهای احتکار دانش با روش فراترکیب 734 766 103964 10.22059/jipa.2025.391264.3658 FA شهرزاد کیان‌پور دانشجوی دکتری، گروه مدیریت، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. علی نصراصفهانی استاد، گروه مدیریت، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. علی صفری دانشیار، گروه مدیریت، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. Journal Article 2025 02 27 Objective In the contemporary organizational landscape, the strategic sharing of information plays a critical role in achieving competitive advantage and operational efficiency. However, the deliberate refusal to share knowledge—commonly referred to as knowledge hoarding—has emerged as a significant impediment to the attainment of organizational goals. Knowledge hoarding creates barriers to collaboration, learning, innovation, and overall organizational development. Recognizing and understanding the antecedents and consequences of this behavior is therefore of strategic importance. Despite the growing body of research on knowledge hoarding, the literature remains fragmented and lacks an integrated framework that consolidates existing findings. To address this gap, the present study aims to develop a comprehensive and systematic model of the antecedents and consequences of knowledge hoarding in organizations by synthesizing insights from existing research. Methods This study adopts a qualitative research design using the meta-synthesis method. To ensure the credibility and relevance of the data, a systematic literature search was conducted across multiple academic databases. Search strategies included the use of Boolean operators, publication year filters, and the elimination of duplicate records. This process initially identified 273 studies, of which 111 high-quality and relevant sources were ultimately selected for inclusion in the analysis. The process of literature collection, screening, and data extraction spanned approximately two months. The research population consists of previously published empirical and conceptual studies on knowledge hoarding. After identifying the relevant sources, a thematic analysis was applied to extract, refine, and integrate key data in order to construct a conceptual model. Results Through the careful analysis of selected studies, initial data codes were extracted and reviewed for validity. Duplicate and redundant codes were eliminated, while similar concepts were merged and grouped based on thematic coherence. The antecedents of knowledge hoarding were classified into three primary dimensions: Individual factors – including personality traits, behavioral tendencies, and perceptual frameworks. Organizational factors – encompassing structural constraints, managerial styles, organizational culture, and procedural inadequacies. Social factors – related to broader cultural and developmental influences. The consequences of knowledge hoarding were also organized into three levels: Individual consequences (e.g., reduced learning and psychological stress), Group-level consequences (e.g., team dysfunction and weakened collaboration), Organizational consequences (e.g., innovation stagnation, reduced productivity, and strategic vulnerability). Conclusion This study provides managers with a consolidated understanding of the multifaceted causes and far-reaching implications of knowledge hoarding. By identifying and categorizing the antecedents and consequences, this research offers a conceptual foundation for designing interventions that reduce knowledge hoarding behaviors. The model encourages organizational leaders to recognize the systemic nature of this issue and to implement policies and practices that promote knowledge sharing, transparency, and collaborative culture. The findings emphasize the urgent need for targeted strategies to mitigate knowledge hoarding and foster a more open and knowledge-driven organizational environment. هدف: با توجه به رشد روزافزون اهمیتِ به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات در پیشبردِ امور سازمانی، به‌ویژه در جهان مدرن، امتناعِ عامدانه از به‌اشتراک‌گذاری دانش و اطلاعات، یکی از موانع اساسی بر سر راه تحقق اهداف سازمانی است. احتکار دانش می‌تواند سازمان‌ها را با موانع جدی در مسیر پیشرفت و ترقی روبه‌رو کند؛ بنابراین شناسایی علل بروز این پدیده برای کنترل و جلوگیری از انجام آن، بسیار حائز اهمیت است. نظر به اهمیتِ کسب نگرش جامع و شناسایی تمامی جوانب علّی و پیامدهای احتکار دانش، به نظر می‌رسد تاکنون در راستای یکپارچه‌سازیِ اطلاعات پراکنده در خصوص پیشایندها و پیامدهای پدیدۀ احتکار دانش، پژوهشی صورت نگرفته است؛ بنابراین پژوهش حاضر با هدف ارائۀ الگویی جامع و مانع در خصوص پیشایندها و پیامدهای احتکار دانش در سازمان‌ها به اجرا درآمده است. روش: پژوهش حاضر، از نوع مطالعات کیفی است و با روش فراترکیب اجرا شده است. با هدف یافتن منابع باکیفیت و معتبر، جست‌وجو به‌صورت نظام‌مند و با اِعمال محدودیت‌هایی از قبیل سال انتشار مقاله‌ها، اعمال Boolean operators هنگام جست‌وجوی کلیدواژه‌ها و نادیده‌انگاشتن موارد تکراری در پایگاه‌های دادۀ گوناگون، انجام شد. بنابر محدودیت‌های اِعمال شده با هدف افزایش کیفیت تحلیل، تعداد ۲۷۳ اثر پژوهشی دقیق‌تر بررسی و در نهایت، از مطالب مندرج در ۱۱۱ اثر پژوهشی، استفاده شد. عمل جست‌وجوی منابع و پالایش داده‌های نهایی، حدود ۲ماه از زمان پژوهشگران را به خود اختصاص داد. جامعۀ آماری پژوهش حاضر، متشکل از مطالعات پیشین دربارۀ موضوع مورد بررسی است. پس از جمع‌آوری منابع موجود و در دسترس دربارۀ موضوع و نیز بررسی محتوای منابع مزبور، پژوهش‌های مرتبط و حاوی اطلاعات کارآمد، شناسایی و استفاده شدند. درنهایت، پس از استخراج داده‌های لازم از منابعِ پالایش‌شده، از روش تحلیل مضمون برای تجزیه‌وتحلیل و ترکیب داده‌های مزبور با هدف طراحی الگوی پیشایندها و پیامدهای احتکار دانش، استفاده شد. یافته‌ها: بعد از جست‌وجوی منابع مرتبط با موضوع، پالایش آن‌ها و انتخاب منابعِ مرتبط، برای انجام پژوهش، متن و محتوای منابع منتخب پس از پالایش، به‌دقت بررسی و کدهای اولیه از آن استخراج شدند. این اقدام به‌منظور تجزیه‌وتحلیل داده‌ها و دستیابی به نتایج معتبر صورت گرفته است. سپس کدهای استخراج‌شده به‌دقت بررسی، کدهای تکراری حذف، کدهای مشابه به لحاظ مفهوم، ادغام و در انت‌ها کدهای نهایی دسته‌بندی شدند. با هدف طراحی الگوی احتکار دانش، پیشایندهای پدیدۀ احتکار دانش به سه دستۀ عوامل فردی، سازمانی و اجتماعی تقسیم شد. عوامل فردی شامل ویژگی‌های شخصیتی، مصادیق رفتاری و عوامل ادراکی بوده است. عوامل سازمانی شامل عوامل ساختاری، عوامل مدیریتی، عوامل فرهنگی و عوامل فرایندی بوده است. عوامل اجتماعی شامل عامل فرهنگی و عامل توسعه‌ای بوده است. به همین ترتیب، پیامدهای پدیدۀ احتکار دانش نیز به سه دستۀ پیامدهای فردی، پیامدهای گروهی و پیامدهای سازمانی تقسیم شد. نتیجه‌گیری: یافته‌های حاصل از پژوهش حاضر به مدیران جهت ارتقای سطح آگاهی دربارۀ علل بروز احتکار دانش در سازمان‌ها یاری می‌رساند به کسب شناخت دقیق‌تر از پیامدهای حاصل از بروز این پدیده منجر خواهد شد. شناسایی علل و پیشایندهای پدیدۀ احتکار دانش، باعث ایجاد زمینه و امکانِ لازم برای کنترل و پیشگیری از شکل‌گیری آن خواهدشد. یافته‌های پژوهش حاضر، اهمیت این موضوع را به مدیران نشان می‌دهد و می‌تواند برای آگاه‌سازی آنان مؤثر واقع شود و نیز موجب شود تا مدیران و رهبران سازمان‌ها، به علل و پیامدهای احتکار دانش در سازمان خود، توجه بیشتری کنند.

https://jipa.ut.ac.ir/article_103964_b2f707a4960383be35ec2f07630c68e2.pdf

انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 3 2025 09 23 Policy Crowdsourcing and Attracting Public Participation (A Meta- synthesis Study) جمع‌‌سپاری خط‌‌مشی و جلب مشارکت عامه (یک مطالعه فراترکیب) 767 804 103965 10.22059/jipa.2025.389481.3641 FA مریم رازمند دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، اقتصاد و حسابداری، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران. محسن ترابی استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، اقتصاد و حسابداری، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران. طیبه عباس نژاد دانشیار، مدیریت، گروه مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت، اقتصاد و حسابداری، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران. 0000-0003-1853-5081 Journal Article 2025 01 27 Objective In the digital age, the development of information technology has significantly enhanced the ability of organizations and governments to engage with a wide array of public perspectives. This advancement has facilitated the emergence of new participatory mechanisms—most notably, crowdsourcing. Crowdsourcing refers to the practice of obtaining ideas, labor, services, feedback, or expertise by soliciting contributions from a large group of people, typically via online platforms. Its utility lies in harnessing collective intelligence to address complex problems, design solutions, and support participatory governance. It has become particularly valuable in policy-making processes, where public involvement is increasingly regarded as essential for democratic legitimacy, innovation, and effectiveness. This study aims to provide a comprehensive understanding of the factors influencing the effectiveness of policy crowdsourcing by synthesizing previous research findings and offering a robust conceptual model. Methods This research is applied in nature and follows a qualitative methodology, employing the meta-synthesis approach. The method of Sandelowski and Barroso (2007) was used to systematically integrate findings from a diverse set of studies. A total of 854 international scientific publications (1969–2023) and 118 domestic studies (1381–1402 in the Persian calendar) formed the initial research population. These sources were retrieved using advanced search strategies and Boolean operators across multiple academic databases, including Google Scholar, Emerald, ResearchGate, Sci-Hub, ScienceDirect, Wiley, Springer, JSTOR, Sagepub, SID, IranDoc, Noormags, Magiran, and Civilica. After removing duplicates and screening for relevance based on titles, abstracts, and full content, 75 high-quality sources were selected for detailed review. The data extraction and coding process followed rigorous standards of qualitative analysis to ensure validity and reliability. Results The meta-synthesis resulted in the identification of eleven thematic dimensions influencing crowdsourcing and public participation in policy-making: Policy-making strategies – encompassing eight concepts, including citizen engagement, task features, participation processes, mechanisms, implementer roles, and perceived outcomes. Political factors – such as political will, openness, and contextual conditions affecting citizen involvement. Social factors – including motivation, social capital, demographics, and interpersonal communication patterns. Economic factors – addressing economic pressures, livelihoods, and macroeconomic trends. Cultural factors – such as public values, beliefs, education and awareness levels, and cultural cohesion. Legal factors – encompassing the legal framework, citizen rights awareness, governance structures, and public security. Managerial factors – related to implementer competencies, leadership behavior, partnerships, innovation, and administrative capacity. Individual factors – including motivation, experience, knowledge, and attitudes of participants. Technology – covering digital infrastructure, equitable access, usability, modernization, and e-governance readiness. Technical factors – such as data integrity, support mechanisms, and system configuration. Environmental factors – including geographical and external systemic influences. Conclusion The results of this research offer a synthesized framework for understanding the diverse variables that influence crowdsourcing in public policymaking. These insights can guide policymakers, public administrators, and platform designers in creating more effective, inclusive, and technologically integrated participatory systems. هدف: امروزه فناوری اطلاعات، امکان استفاده از نظرهای افراد مختلف را با دیدگاه‌های متنوع فراهم آورده است و یکی از مواهب آن، پیدایش روش‌های آسان بهره‌گیری از نظرهای عموم است که جمع‌‌سپاری نامیده می‌شود. جمع‌سپاری به‌سرعت در حال تکامل است و در موقعیت‌هایی که به ایده‌ها، نیروی کار، نظر یا تخصص گروه‌های بزرگی از مردم نیاز باشد، استفاده می‌شود؛ از این رو هر جا که بهره‌گیری از مشارکت اجتماعی، به تسهیل در شناسایی و حل مسائل منجر شود، جمع‌سپاری ابزاری کارامد تلقی می‌شود. پژوهش پیش‌ رو جمع‌سپاری را به‌عنوان فرایندی جدید برای درگیر کردن مردم در سیاست‌گذاری و خط‌مشی‌گذاری به بحث گذاشته و به شناسایی عوامل مؤثر بر آن و جلب مشارکت عامه پرداخته است. روش: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر رویکرد کیفی (شیوۀ فراترکیب) محسوب می‌شود. بدین منظور از مراحل فراترکیب سندولوسکی و بارسو (۲۰۰۷) استفاده شده است. اسناد علمی خارجی یافت شده در بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۲۰۲۳، به تعداد ۸۵۴ و اسناد علمی داخلی یافت شده در بین سال‌های ۱۳۸۱ تا ۱۴۰۲ به تعداد ۱۱۸، جامعۀ پژوهش حاضر را شکل می‌دهند که در پایگاه‌های اطلاعاتی گوگل اسکولار، امرالد، ریسرچ گیت، اس‌سی‌آی‌هاب، ساینس دیرکت، ویلی، اسپرینگر، جی‌استور، سیج‌پاب و پایگاه اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی، ایرانداک، نورمگز، مگ‌ایران و سیویلیکا با کلیدواژه‌های مختلف و راهبردهای متنوع جست‎‌وجو و بررسی شدند. در نخستین گام از جست‌وجو ۹۷۲ منبع علمی در منابع یاد شده ب‌ه‌دست آمد که بر اساس غربالگری، در نهایت، ۷۵ سند علمی پس از واکاوی عناوین، چکیده و محتوا، گزینش و مطالعه شد. یافته‌ها: بر اساس یافته‌های مطالعه حاضر، عوامل مؤثر بر جمع‌سپاری خط‌مشی و جلب مشارکت عامه در یازده بعد بدین شرح دسته‌بندی شدند: استراتژی‌های خط‌مشی‌گذاری مشتمل بر ۸ مفهوم (ارزش نهادن به شهروندان، ویژگی‌های وظیفه، موضوع مشارکت، سازوکارهای مشارکت، درگیر کردن شهروندان، فرایندهای مشارکت، نقش مجریان، نتایج مشارکت)، عوامل سیاسی مشتمل بر ۳ مفهوم (اراده برای مشارکت، شرایط و وضعیت سیاسی حاکم، میزان باز بودن فضای سیاسی)، عوامل اجتماعی مشتمل بر ۴ مفهوم (موارد انگیزشی، سرمایۀ اجتماعی، متغیرهای جمعیت‌شناختی، ارتباطات و تعاملات)، عوامل اقتصادی مشتمل بر ۳ مفهوم (چالش‌های اقتصادی، وضعیت معیشتی، روند و تغییرات اقتصادی)، عوامل فرهنگی مشتمل بر ۴ مفهوم (ارزش‌ها و باورها، اطلاع‌رسانی و آگاهی و آموزش، فرهنگ ملی، نوع فرهنگ، هماهنگی و پیوستگی)، عوامل حقوقی و قانونی مشتمل بر ۴ مفهوم (نوع حکومت، آشنایی شهروندان با حقوق قانونی، محیط قانونی، حفظ امنیت)، عوامل مدیریتی مشتمل بر ۶ مفهوم (تخصص و مهارت مجریان، شراکت راهبردی، خلاقیت و نوآوری، عوامل رفتاری مجریان، حوزه اجرایی، جبران خدمات شهروندان)، عوامل فردی مشتمل بر ۳ مفهوم (انگیزه افراد، دانش و توانایی و تجربۀ شهروندان، نگرش)، فناوری و تکنولوژی مشتمل بر ۶ مفهوم (ابزارهای آنلاین، عدالت در توزیع امکان‌های فناورانه، استفاده از فناوری‌ها و میزان تأثیرگذاری آن‌ها، زیرساخت و ساختار و محیط‌های کاربری، سطح فناوری داخلی و میزان رشد و بروز بودن آن، قابلیت استفاده از تجارت الکترونیک و حاکمیت الکترونیک)، عوامل فنی مشتمل بر ۳ مفهوم (کیفیت داده‌ها، خدمات پشتیبانی، ساختاری) و عوامل محیطی مشتمل بر ۲ مفهوم (جغرافیای طبیعی، محیط خارجی) شناسایی شد. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های حاصل از پژوهش حاضر، می‌توان چنین نتیجه‌گیری کرد که موفقیت در فرایند جمع‌سپاری، وابسته به تعامل پیچیده و چندجانبه‌ای بین تمامی عوامل شناسایی شده است که به‌صورت تنگاتنگ با یکدیگر مرتبط هستند. در نتیجه، به‌منظور ایجاد بستری مناسب برای مشارکت شهروندان، توجه هم‌زمان به تمامی عوامل حائز اهمیت است.

https://jipa.ut.ac.ir/article_103965_ad1be826740c346bb976c4919a85d1c8.pdf