انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 2 2025 06 22 Analyzing and Predicting Hiring Decisions Using Machine Learning and Deep Learning تحلیل و پیش‌بینی تصمیم‌های استخدامی با استفاده از یادگیری ماشین و یادگیری عمیق 295 327 102690 10.22059/jipa.2025.390322.3649 FA احمد جعفرنژاد استاد، گروه مدیریت صنعتی، دانشکدۀ مدیریت صنعتی و فناوری، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. آرمان رضاسلطانی دانشجوی دکتری، گروه مدیریت صنعتی، دانشکدۀ مدیریت صنعتی و فناوری، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. امیرمحمد خانی دانشجوی دکتری، گروه مدیریت صنعتی، دانشکدۀ مدیریت صنعتی و فناوری، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2025 02 12 Objective The aim of this article is to explore the use of machine learning and deep learning algorithms to predict the outcomes of hiring decisions. Selecting the right human resources is one of the most fundamental elements in any organization or institution, as it directly influences key performance indicators and overall productivity. Since the hiring process is inherently complex and success is difficult to predict, the application of modern techniques—such as machine learning and deep learning—is recommended to enhance the accuracy of selection decisions. This research aims to investigate the effectiveness of these techniques in helping organizations make better hiring choices and avoid costly mistakes. Methods In this study, several data points were collected, including age, education, work experience, technical abilities, and personality traits of job applicants. These data were analyzed using machine learning and deep learning algorithms to predict each applicant’s likelihood of success in various roles. Classification models were employed to simulate hiring behaviors and predict decisions at different levels of specificity as part of the machine learning analysis. Furthermore, deep learning models were used to explore complex and nonlinear relationships between applicant characteristics and hiring outcomes. All models were trained and tested on high-quality data obtained from trusted, peer-reviewed sources, which were rigorously processed to ensure accuracy and consistency. Results The findings indicate that the application of machine learning and deep learning models significantly improves the accuracy of predicting hiring outcomes. Among all the models evaluated, the CatBoost algorithm performed best, achieving an accuracy of 0.9533, a precision of 0.9540, a recall of 0.8925, and an F1 score of 0.9222, outperforming the other algorithms by a notable margin. The Random Forest and XGBoost models also delivered strong performances, with precision scores of 0.9213 and 0.9500, respectively. Feature analysis revealed that technical skills, recruitment strategy, and interview scores were the most influential factors in hiring decisions. Additionally, ensemble learning models-especially CatBoost-were able to identify and model the complex effects of applicants' personality traits, which traditional machine learning models often failed to capture. Conclusion This study demonstrates that machine learning and deep learning algorithms can significantly enhance decision-making in workforce selection. The CatBoost algorithm performed best due to its ability to model complex and nonlinear relationships between applicant characteristics and hiring outcomes. These technologies offer the potential to reduce hiring costs, improve the quality of new hires, and boost organizational productivity. However, to maximize the benefits of these methods, organizations must collect and process applicant data consistently and accurately. They must also regularly retrain and update machine learning models to ensure continued effectiveness and adaptability in the face of evolving labor market dynamics. هدف: هدف این مقاله، بررسی استفاده از یادگیری ماشین و الگوریتم‌های یادگیری عمیق برای پیش‌بینی نتایج تصمیم‌های استخدام است. انتخاب نیروی انسانی مناسب، یکی از مسائل مهم و اساسی در همۀ سازمان‌ها و نهادهاست که بر ویژگی‌های عملکرد و بهره‌وری تأثیر مستقیمی دارد. از آنجایی که فرایند استخدام بسیار پیچیده و پیش‌بینی موفقیت در استخدام دشوار است، استفاده از تکنیک‌های مدرن مانند یادگیری ماشینی و یادگیری عمیق، برای بهبود دقت و صحت انتخاب پیشنهاد می‌شود. هدف این پژوهش بررسی توانایی این تکنیک‌ها برای کمک به سازمان‌ها در اتخاذ تصمیم‌های استخدامی بهتر و دور نگه‌داشتن آن‌ها از تصمیم‌گیری‌های پُرهزینه است. روش: در این پژوهش از داده‌های مختلف شامل سن، تحصیلات، سابقۀ کار، توانایی‌های فنی و مهارت‌ها و ویژگی‌های شخصیتی متقاضیان شغل استفاده شد. این داده‌ها به‌کمک الگوریتم‌های یادگیری ماشین و یادگیری عمیق، برای پیش‌بینی احتمال موفقیت متقاضیان در مشاغل مختلف تجزیه‌وتحلیل شدند. مدل‌های طبقه‌بندی برای شبیه‌سازی رفتارهای استخدام و پیش‌بینی تصمیم‌ها در سطوح مختلف ویژگی و به‌عنوان بخشی از مدل‌های یادگیری ماشین استفاده شد. علاوه‌براین، رابطۀ بین ویژگی‌های متقاضی و نتایج استخدام از طریق مدل‌های یادگیری عمیق، برای شناسایی هرگونه روابط غیرخطی و پیچیده مورد بررسی قرار گرفت. مدل‌ها روی تمام داده‌های به‌دست‌آمده از منابع مورد اعتماد و بازبینی شده‌ای به‌دقت پردازش شدند، آموزش دیدند و ارزیابی شدند. یافته‌ها: نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که استفاده از یادگیری ماشینی و مدل‌های یادگیری عمیق، در افزایش دقت پیش‌بینی تصمیم‌های استخدامی تأثیر بسزایی دارد. در بین مدل‌های ارزیابی شده، الگوریتم کتبوست (CatBoost) بهترین عملکرد را داشت و به صحت 9533/0، دقت 9540/0‌، بازیابی 8925/0 و امتیاز F1 برابر با 9222/0 دست یافت که به‌طور چشمگیری از سایر الگوریتم‌ها بهتر بود. به‌طور مشابه، مدل‌های جنگل تصادفی (Random Forest) و اکس‌جی‌بوست (XGBoost) نیز عملکرد خوبی داشتند و به‌ترتیب به دقت 9213/0 و 9500/0 دست یافتند. نتایج تحلیل ویژگی‌ها نشان داد که مهارت‌های فنی، استراتژی استخدام و امتیاز مصاحبه، مهم‌ترین عوامل مؤثر در تصمیم‌گیری استخدام بودند. علاوه‌براین، مدل‌های یادگیری جمعی، به‌ویژه کتبوست، قادر بودند اثرهای پیچیده‌تر ویژگی‌های شخصیتی متقاضیان را شناسایی کنند؛ در حالی‌که مدل‌های یادگیری ماشین سنتی قادر نبودند آن را درک کنند. نتیجه‌گیری: در این مطالعه استفاده از یادگیری ماشین و یادگیری عمیق برای کمک به تصمیم‌گیری بهتر دربارۀ انتخاب نیروی کار نشان داده شده است. کتبوست بهترین عملکرد را داشت؛ زیرا می‌توانست روابط پیچیده‌تر و غیرخطی‌تر بین ویژگی‌های متقاضی و نتایج استخدام را شبیه‌سازی کند. این الگوریتم‌ها باعث کاهش هزینه‌ها، بهبود کیفیت استخدام و بهره‌وری سازمان می‌شوند. با این حال، برای دستیابی به بهترین نتایج، سازمان‌ها باید با دقت و به‌طور مداوم، داده‌های متقاضی را جمع‌آوری و پردازش کنند و به‌طور منظم، مدل‌های یادگیری ماشین را برای حفظ و بهبود دقت پیش‌بینی‌ها با تغییر بازار کار به‌روز کنند.

https://jipa.ut.ac.ir/article_102690_4009afc6d8bb00795c5009b1d9559aa8.pdf

انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 2 2025 06 22 Understanding and Reflexing the Phenomenon of Quiet Quitting from the Perspective of Generation Z as Newcomers to Organization فهم و بازتاب پدیدۀ استعفای خاموش از دیدگاه‌ نسل زِد به‌عنوان نسل نو وُرود به سازمان 328 373 102691 10.22059/jipa.2025.386178.3611 FA الهام ابراهیمی دانشیار، گروه مدیریت، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران. 0000-0002-2276-4453 Journal Article 2024 11 28 Objective This study focuses on understanding the concept of Quiet Quitting as an emerging phenomenon in organizations, primarily associated with Generation Z. Performing the bare minimum at work and merely adhering to the job description are among the initial definitions provided for this concept. The purpose of this study was to understand and reflect on this phenomenon from the perspective of Generation Z employees. Methods Using two selection criteria—age and work experience—15 employees from a government organization in the information technology sector in Tehran were chosen for focus group interviews. Data were analyzed using the reflexive thematic analysis method. The researcher’s reflexivity and subjectivity, along with the ability to generate themes that narrate a story and form a foundation for identifying latent themes alongside semantic ones, as well as contextual and situational narratives, were explained as key elements supporting the suitability of this method. Data were analyzed in six steps using tools such as thematic mapping and reflexive journaling. Results Three main themes -"Quiet Quitting Has a Loud Voice", "Quiet Quitting Is an Efficient Paradox" and "Quiet Quitting Is an Effort to Balance Life-Work"- emerged as central to Generation Z’s understanding of the phenomenon. The first theme, "Quiet Quitting Has a Loud Voice", included two sub-themes: "It Is a Form of Protest" and "It Is a Defensive Shield". The second theme, "Quiet Quitting Is an Efficient Paradox", consisted of three sub-themes: "It’s Not Always Selfish", "It Seems Negative but Can Have a Positive Nature", and "It Is a Generational Misunderstanding". Conclusion This study contributes in two key areas. First, it addresses a research gap concerning this emerging phenomenon, especially within domestic studies. Second, it seeks to understand Quiet Quitting from the perspective of Generation Z, the generation most closely associated with it. Generation Z uses Quiet Quitting as a way to express themselves in reaction to unpleasant workplace situations. Sometimes this reaction is a form of protest, while at other times it serves as a means of self-protection. The theme "Quiet Quitting Has a Loud Voice" reflects this dual-purpose reaction. The theme "Quiet Quitting Is an Efficient Paradox" illustrates Generation Z’s unique perspective on redefining efficiency. They may accept many traits attributed to them by older generations but do not view these traits as conflicting with their ability to be efficient. Their belief in this form of efficiency is rooted in three specific domains: The individual, where they do not always perceive their motivations for Quiet Quitting as negative. The phenomenon itself, which they do not inherently consider inefficient. Others, where, from Generation Z’s perspective, people from other generations define efficiency through behavioral standards that may not align with their own values or expectations. Finally, the theme "Quiet Quitting as an Effort to Balance Life-Work" demonstrates that Generation Z, by prioritizing life over work, views Quiet Quitting as a method of preserving the wholeness and integrity of their lives and its various components. هدف: این پژوهش بر شناخت مفهوم استعفای خاموش، به‌عنوان پدیده‌ای نوظهور در سازمان‌ها تمرکز دارد که اغلب به نسل کاری زِد نسبت داده می‌شود. انجام دادن کار در حداقلی‌ترین حالتِ ممکن و اکتفای صِرف به انجام شرح شغل، از جمله تعاریف اولیه‌ای است که برای این مفهوم ارائه شده است. هدف پژوهش حاضر، فهم این پدیده از دیدگاه کارکنان نسلِ زد و بازتاب این فهم بود. روش: با قرار دادن دو معیار سن و سابقۀ کار، ۱۵ نفر از کارکنان شاغل در یکی از سازمان‌های دولتی در صنعت فناوری اطلاعات در شهر تهران برای انجام مصاحبه در قالب گروه‌های کانونی انتخاب شدند. تحلیل داده‌ها به‌روش تحلیل تم بازتابی انجام شد. ذهن‌انگاری و بازتابندگی پژوهشگر، امکان تولید تم‌هایی برای روایت داستان، فراهم آوردن مبنایی برای تولید تم‌های مکنون در کنار تم‌های معناشناختی و نیز بافت‌مندی و موقعیت‌مندی روایت، به‌عنوان خردمایه‌هایی در توجیه مناسب بودن این روش شرح داده شد. داده‌ها در شش گام و با بهره‌گیری از ابزارهایی مانند نگاشت تماتیک و یادداشت‌نگاری بازتابی تحلیل شدند. یافته‌ها: سه تم اصلیِ «استعفای خاموش صدای واضحی دارد»، «استعفای خاموش، پارادوکسی کارآمد است» و «استعفای خاموش، تلاش برای هماهنگی زندگی ـ کار است»، تم‌هایی بودند که مفهوم پدیدۀ استعفای خاموش را از دیدگاه نسل زد تشکیل دادند. تم اول با دو تم فرعی «صدای اعتراض است» و «سپر دفاعی است» تعریف شد. سه تم فرعی «همیشه خودخواهانه نیست»، «به نظر منفی می‌رسد؛ می‌تواند ماهیت مثبت داشته باشد» و «سوءبرداشت نسلی است»، نیز تم دوم را تشکیل داد. نتیجه‌گیری: سهم‌یاری پژوهش حاضر در دو حیطه بود. نخست، تلاش شد تا خلأ موجود در این حوزۀ پژوهشی نوظهور، به‌ویژه در پژوهش‌های داخلی کاهش یابد. دومین سهم‌یاری پژوهش، فهم پدیدۀ استعفای خاموش از دیدگاه کارکنان نسل زِد، به‌عنوان متأثرترین نسل از این پدیده بود. نسل زِد از پدیدۀ استعفای خاموش برای ابرازِ چیزی استفاده می‌کرد و این در واقع واکنش آن‌ها به ناخوشایندی بود. این واکنش گاهی جنس اعتراض داشت و گاهی برای دفاع از خود به کار گرفته می‌شد. تمِ «استعفای خاموش صدای واضحی دارد»، بیانگر این گونه واکنش است. تم «استعفای خاموش، پارادوکسی کارآمد است»، دیدگاه خاصِ نسلِ زد، مبنی بر لزوم تعریف کارآمدی از دیدگاه آنان را نشان می‌داد. آن‌ها بیشتر ویژگی‌هایی را که نسل‌های دیگر کاری به آن‌ها نسبت می‌دادند، می‌پذیرفتند، با این تفاوت که این ویژگی‌ها را لزوماً در تعارض با کارآمدی نمی‌دانستند. خاستگاه اعتقاد آنان به این کارآمدی، در سه حوزۀ خاص چشمگیر بود. اولی «خودِ افراد» بود که قصد و نیت آنان را برای رفتارهای استعفای خاموش لزوماً منفی نمی‌دانستند. دومین خاستگاه «خودِ پدیده» بود که آن را لزوماً ناکارآمد نمی‌دانستند. سومین خاستگاه «افرادِ دیگر» یعنی از دید نسلِ زد، افراد متعلق به دیگر نسل‌هایی بودند که کارآمدی را تعریف می‌کردند و برای آن شاخص‌های رفتاری می‌گذاشتند که لزوماً با رفتارهای آنان یکسان نبود. در نهایت، تم «استعفای خاموش، تلاش برای هماهنگی زندگی ـ کار است»، نشان می‌داد که نسل زِد با ارجح دانستن زندگی بر کار، استعفای خاموش را تلاشی برای حفظ کلیت زندگی خود و در عین حال زیرمجموعه‌های آن می‌شمارد.

https://jipa.ut.ac.ir/article_102691_20733a1cb4e1e0341b4c49a5fd155b1f.pdf

انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 2 2025 06 22 Analyzing the Concept of Public Policy Instrument Mix and Its Design Criteria Using the Meta-synthesis Method واکاوی مفهوم آمیخته ابزار خط‌مشی عمومی و معیارهای طراحی آن با روش فراترکیب 374 407 102693 10.22059/jipa.2025.390995.3655 FA محسن قربانلو دکتری، مدیریت سیاست‌گذاری، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. مظاهر یوسفی امیری استادیار، گروه رهبری و سرمایۀ انسانی، دانشکده مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-5265-1003 میثم چگین استادیار، گروه خط‌مشی و ادارۀ امور عمومی، دانشکده مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2025 02 23 Objective Today, public policy instruments are widely recognized as one of the key components of governance systems. A major challenge in policy design lies in selecting appropriate policy instruments or their combinations. Therefore, the aim of this study is to explain the concept of policy instrument mix and identify the criteria for its design. This research seeks to address a gap in the literature by providing a comprehensive understanding of how policy instrument mixes can be effectively designed and implemented to achieve policy goals. By focusing on this issue, the study contributes to the broader discourse on governance and policymaking, offering practical insights for both policymakers and researchers. Methods This qualitative research was conducted using the meta-synthesis method. Meta-synthesis is a systematic approach that integrates the scattered findings of previous studies to construct a new conceptual framework. The statistical population of this study consists of existing research studies, which were identified through an extensive search of available sources. These sources were evaluated based on their titles, abstracts, and content, and relevant ones were selected as research samples. Thematic analysis was employed to analyze and synthesize the data, enabling the reporting of the study’s final results. This method ensures a rigorous and structured approach to understanding the complexities of policy instrument mixes, facilitating deeper exploration of the topic. Results The findings indicate that the literature includes three types of instrument selection theories, each offering different criteria for choosing policy tools. In recent years, the theory of policy instrument mixes has gained considerable attention, advocating for the use of a combination of instruments to achieve policy objectives. This approach illustrates that relying on a single instrument is insufficient to meet complex policy goals. However, the results also reveal a lack of consensus among researchers regarding the precise definition of a policy instrument mix and the criteria for its design. Designing an effective mix of public policy instruments is a complex task that requires consideration of multiple criteria and both internal and external factors. The most important criteria identified for designing policy instrument mixes include efficiency, effectiveness, feasibility, equity, consistency, and coherence among instruments. These criteria ensure that the mix is balanced and capable of addressing the multifaceted nature of policy challenges. Conclusion To achieve effective policies, it is essential to employ policy instrument mixes and consider their design criteria in a comprehensive and systematic manner. This approach can enhance policy performance and reduce challenges related to implementation. By reviewing a broad spectrum of literature on instrument selection and presenting new theoretical advancements, this study aims to fill a critical gap in the domestic literature. The findings provide valuable insights for policymakers and practitioners, emphasizing the need for a holistic and integrated approach to policy design. Ultimately, the study offers a deeper understanding of how strategically designed policy instrument mixes can strengthen governance and support the achievement of desired policy outcomes. The implications of this research extend beyond theory, offering practical guidance for designing and implementing public policies across diverse contexts. هدف: امروزه ابزارهای خط‌مشی عمومی، به‌عنوان یکی از اجزای کلیدی در نظام‌های حکومتی شناخته می‌شوند. یکی از چالش‌های اصلی در طراحی خط‌مشی، انتخاب ابزارهای خط‌مشی یا ترکیبی از ابزارهای مناسب برای کار است. بدین‌منظور، هدف این پژوهش، تبیین مفهوم آمیخته ابزار خط‌مشی و شناسایی معیارهای طراحی آن است. این مطالعه به‌دنبال پُرکردن خلأ موجود در ادبیات این حوزه و ارائۀ چارچوبی جامع برای طراحی و اجرای مؤثر آمیخته ابزارهای خط‌مشی است. روش: پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی است که با استفاده از روش فراترکیب اجرا شده است. فراترکیب روشی است که یافته‌های پراکندۀ مطالعات پیشین را در راستای ارائۀ چارچوب مفهومی جدید با یکدیگر تلفیق می‌کند. جامعۀ آماری این پژوهش، مطالعات پژوهشی قبلی است که پس از جست‌وجو و یافتن منابع موجود، از طریق بررسی و ارزیابی عنوان، چکیده و محتوای منابع یافت‌شده، منابع مناسب به‌عنوان نمونه‌های پژوهش انتخاب شدند. به‌علاوه، برای تجزیه‌وتحلیل و ترکیب داده‌ها و گزارش نتیجۀ نهایی این پژوهش، از روش تحلیل مضمون استفاده شده است. این روش به پژوهشگران امکان می‌دهد تا با رویکردی نظام‌مند، داده‌ها را تحلیل و ترکیب کنند. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که در ادبیات، سه نوع تئوری انتخاب ابزار وجود دارد که هر یک معیارهای متفاوتی را برای انتخاب ابزارها ارائه می‌دهد. در سال‌های اخیر، تئوری آمیختۀ ابزار خط‌مشی عمومی در کانون توجه قرار گرفت. این تئوری بر استفاده از ترکیبی از ابزارها برای دستیابی به اهداف خط‌مشی تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که دستیابی به اهداف خط‌مشی، فقط با به‌کارگیری یک نوع ابزار امکان‌پذیر نیست. با این حال، یافته‌ها نشان داد که هنوز در تعریف دقیق مفهوم آمیختۀ ابزار خط‌مشی و تعیین معیارهای طراحی آن، اتفاق نظری بین محققان وجود ندارد. علاوه‌براین، طراحی آمیختۀ ابزارهای خط‌مشی عمومی، فرایندی پیچیده است و به توجه به معیارهای گوناگون و در نظر گرفتن هم‌زمان عوامل درونی و بیرونی نیاز دارد. براساس یافته‌های این پژوهش، مهم‌ترین معیارهای طراحی آمیختۀ ابزار خط‌مشی عبارت‌اند از: کارایی، اثربخشی، امکان‌پذیری اجرایی، عدالت، سازگاری و انسجام بین ابزارها. نتیجه‌گیری: برای دستیابی به خط‌مشی‌های مؤثر و پایدار، باید از ترکیبی از ابزارهای خط‌مشی استفاده کرد و معیارهای طراحی را به‌طور جامع و نظام‌مند در نظر گرفت. این رویکرد می‌تواند به بهبود عملکرد خط‌مشی‌ها و کاهش چالش‌های اجرایی کمک کند. این پژوهش با پوشش گسترده‌ای از ادبیات انتخاب ابزار و ارائۀ تحولات نظری جدید، تلاش می‌کند تا خلأ موجود در ادبیات این حوزه در کشور را پسر کند. نتایج این مطالعه می‌تواند به‌عنوان راهنمایی برای سیاست‌گذاران و دست‌اندرکاران در طراحی و اجرای خط‌مشی‌های عمومی مؤثر استفاده شود. این پژوهش نه تنها به توسعۀ ادبیات نظری در این حوزه کمک می‌کند، بلکه راه‌کارهای عملی برای بهبود فرایند طراحی و اجرای خط‌مشی‌ها ارائه می‌دهد. با توجه به پیچیدگی‌های موجود در طراحی خط‌مشی‌ها، این مطالعه بر اهمیت توجه به معیارهای چندگانه و هماهنگی بین ابزارها تأکید می‌کند.

https://jipa.ut.ac.ir/article_102693_bba5824c2798a7242bd7dfaa30679227.pdf

انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 2 2025 06 22 Designing a Maturity Assessment Model for Governmental E-Procurement Systems Based on Key Performance Indicators طراحی مدل ارزیابی بلوغ سامانه تدارکات الکترونیک دولتی بر مبنای شاخص‌های کلیدی عملکرد 408 429 102695 10.22059/jipa.2025.388421.3630 FA فائزه زارع میرک آباد دانشجوی دکتری، گروه کسب‌وکار هوشمند، دانشکده مدیریت صنعتی و فناوری، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0009-0003-9632-1510 ایمان رئیسی وانانی دانشیار، گروه مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. سعید روحانی دانشیار، گروه مدیریت فناوری اطلاعات، دانشکده مدیریت صنعتی و فناوری، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. بابک سهرابی یورتچی استاد، گروه مدیریت فناوری اطلاعات، دانشکده مدیریت صنعتی و فناوری، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2025 01 08 Objective This research aims to design and introduce key performance indicators (KPIs) for a comprehensive maturity model tailored to the objectives of e-government, based on the performance of its stakeholders. Methods This applied research employs a mixed-methods approach. The initial design of the maturity model utilized an innovative methodology to ensure both robustness and applicability by combining qualitative and quantitative analysis techniques. To identify the preliminary indicators for the maturity model, a qualitative content analysis was conducted on relevant academic articles. Subsequently, qualitative interviews were carried out with 25 key system managers and users to strengthen and validate the indicators. Based on these inputs, the initial model was developed. To evaluate the model, a structured questionnaire was distributed to all users, yielding responses from 2,425 system users. In the first part of the questionnaire, respondents rated the selected initial indicators using a Likert scale. Additionally, open-ended questions about desired indicators generated a total of 800 responses, which were qualitatively analyzed to update and confirm the final model. The use of a mixed-methods approach provided a comprehensive understanding of both qualitative and quantitative data, ensuring a well-rounded and reliable evaluation. Results The final maturity model consists of four levels: Initial, Electronic Transactions, Integrated Transactions, and Optimized. At each level, specific indicators have been identified to assess system performance corresponding to that stage: Initial Level: At this stage, systems are in the early phases of implementation, focusing on basic technical capabilities such as accessibility and usability. Primary business criteria, including user registration numbers and transaction volume per system, serve as evaluation metrics. Electronic Transactions Level: At this stage, systems are capable of systematically managing electronic transactions. Key indicators include the number of simultaneous transactions, transparency in request specifications, and the timely processing of payments. Integrated Transactions Level: This level reflects comprehensive integration of procurement processes and information flows. Indicators include process documentation, support for local suppliers, and transparency toward stakeholders. Optimized Level: At the highest level, systems operate at maximum efficiency and incorporate advanced criteria such as environmental sustainability, data sharing, and protection of personal information. Social and environmental considerations are emphasized, including the reduction of administrative resource consumption and compliance with environmental standards. Conclusion This research presents a maturity model in which indicators at each level can be used to evaluate stakeholder performance. Stakeholders demonstrating strong performance at each stage, and successfully institutionalizing the level-specific indicators into their operations, are better positioned to meet the criteria for higher levels. In the early stages, technical and economic indicators are more prominent. As stakeholder performance improves and lower-level indicators become institutionalized, social and environmental indicators gain greater relevance, ultimately supporting and advancing the goals of sustainable development. هدف: این پژوهش به‌دنبال طراحی و معرفی شاخص‌های کلیدی عملکرد ارکان یک مدل بلوغ جامع، متناسب با اهداف دولت الکترونیک بر مبنای عملکرد کنشگران آن است. روش: این پژوهش کاربردی محسوب می‌شود و با رویکرد ترکیبی اجرا شده است. در طراحی مدل بلوغ اولیه با هدف اطمینان از قدرت و کاربرد آن، از رویکرد ترکیبی بکر استفاده شده است. در این رویکرد، روش‌های تحلیل کیفی و کمّی به‌صورت ترکیبی استفاده شده‌اند. به‌منظور شناسایی شاخص‌های اولیۀ مدل بلوغ، از تحلیل کیفی محتوای مقاله‌های علمی مرتبط بهره گرفته شد. برای تقویت و تأیید شاخص‌های مدل با ۲۵ مدیر و کاربر کلیدی سامانه مصاحبۀ کیفی انجام و پس از آن مدل اولیه طراحی شد. به‌منظور ارزیابی مدل به‌دست‌آمده، پرسش‌نامه‌ای ساختاریافته به کلیۀ کاربران ارسال شد و ۲۴۲۵ کاربر سامانه به آن پاسخ دادند. در بخش اول این پرسش‌نامه با استفاده از مقیاس لیکرت و رتبه‌بندی شاخص‌های انتخاب شده توسط پاسخ‌دهندگان، شاخص‌های اولیه منتخب رتبه‌بندی شدند. در سؤال‌های باز در خصوص شاخص‌های مدنظر پاسخ‌دهندگان، در مجموع ۸۰۰ پاسخ دریافت شد و با استفاده از تحلیل کیفی این پاسخ‌ها، مدل نهایی به‌روزرسانی و تأیید شد. یافته‌ها: مدل بلوغ نهایی به‌دست‌آمده، چهار سطح را شامل می‌شود: ۱. اولیه؛ ۲. معاملات الکترونیک؛ ۳. یکپارچگی معاملات؛ ۴. بهینه‌سازی‌شده. در هر سطح شاخص‌هایی شناسایی شده که به‌واسطۀ آن‌ها، امکان ارزیابی عملکرد سامانه‌ها در آن سطح میسر می‌شود. این شاخص‌ها به تفکیک هر سطح به شرح ذیل هستند: سطح اولیه: سامانه‌ها در مراحل ابتدایی پیاده‌سازی قرار دارند و بر قابلیت‌های فنی پایه، مانند دسترسی‌پذیری و قابلیت استفاده متمرکزند. علاوه‌برآن، معیارهای کسب‌وکار اولیه همچون ثبت‌نام کاربران و تعداد معاملات در هر سامانه، جزء ملاک‌های ارزیابی این سطح به‌شمار می‌روند. سطح معاملات الکترونیکی: در این سطح، در سامانه‌ها تراکنش‌های الکترونیکی منظم و سیستماتیک مدیریت می‌شود. شاخص‌های کلیدی در این سطح، تعداد تراکنش‌های هم‌زمان، شفافیت در مشخصات درخواست‌ها و پردازش به‌موقع پرداخت‌ها است. سطح یکپارچگی معاملات: در این سطح فرایندهای تدارکاتی و جریان‌های اطلاعاتی با یکدیگر به‌صورت جامع یکپارچه می‌شوند. شاخص‌های این سطح مستندسازی فرایندها، حمایت از تأمین‌کنندگان داخلی و شفافیت برای ذی‌نفعان است. سطح بهینه‌سازی‌شده: سامانه‌ها در این سطح به حداکثر کارایی دست می‌یابند و معیارهای پیشرفته‌ای مانند پایداری زیست‌محیطی، اشتراک داده‌ها و حفاظت از اطلاعات شخصی را شامل می‌شوند. ملاحظات اجتماعی و زیست‌محیطی مانند کاهش مصرف منابع اداری و رعایت استانداردهای زیست‌محیطی نیز مورد تأکید قرار می‌گیرند. نتیجه‌گیری: در این پژوهش یک مدل بلوغ شناسایی شد که بر مبنای آن، در هر سطح شاخص‌های شناسایی شده به‌ازای هر کنشگر قابل‌ارزیابی خواهد بود. کنشگران سامانه با عملکرد بهتر در هر مرحله و نهادینه ساختن شاخص‌های سطح در عملکردشان، امکان ارزیابی شاخص‌های سطح‌های بالاتر را فراهم می‌سازند و بر این اساس، به سطوح بالاتر صعود می‌کنند. در سطوح ابتدایی شاخص‌های فنی و اقتصادی، حضور پُررنگ‌تری دارند و با بهبود عملکرد کنشگران و نهادینه‌شدن شاخص‌های سطوح ابتدایی، در سطوح بالاتر شاخص‌های اجتماعی و زیست‌محیطی پُررنگ‌تر خواهند شد.

https://jipa.ut.ac.ir/article_102695_eda190759feb17d601a575477f4c4296.pdf

انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 2 2025 06 22 Implementation-driven of Development Planning Model مدل اجرامحور برنامه‌ریزی توسعه 430 455 102696 10.22059/jipa.2025.387853.3623 FA رضا واعظی استاد، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. اعظم هوشنگی دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. 0009-0005-8880-5982 فرشاد مؤمنی استاد، گروه برنامه‌ریزی و توسعۀ اقتصادی، دانشکده اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. غلامرضا کاظمیان دانشیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. Journal Article 2024 12 30 Objective Despite Iran’s long history of national development planning and the considerable investment of human and financial resources, the country has not successfully realized the goals outlined in its plans. A major barrier to progress is the lack of a shared understanding of what development entails, which has created ambiguity around how it should be achieved. Over time, development planning has been approached differently by various governments—some have lacked the will to create a development plan, while others have refused to implement plans prepared by previous administrations. These issues stem from a lack of both commitment and capacity among governments to pursue and sustain development agendas. As a result, the actual outcomes of development plans in Iran have fallen short of expectations, highlighting weaknesses in both the planning process and implementation capacity. With the aim of addressing these shortcomings and promoting the realization of development goals grounded in theory and comparative study, this research seeks to propose a model of development planning that prioritizes implementation. The intended outcome is not merely the production of another plan document, but the achievement of tangible developmental results. This can only be accomplished by designing feasible plans and evaluating implementation outcomes to determine the degree to which goals have been met. Therefore, the purpose of this research is to propose an implementation-oriented development planning model in which the process of planning is valued as much as the content itself. Methods This research adopted a qualitative and comparative approach supported by documentary analysis. The data were analyzed using content analysis methodology. Key components of the planning process—formulation, implementation, monitoring, evaluation, and the nature of the programs—were studied in Iranian development planning documents. Following a theoretical review, these components were pathologically examined in the Iranian context and then compared with their counterparts in China, Malaysia, and India. Results Findings based on the pathology of Iran’s planning process reveal several critical issues: centralization and lack of participatory processes in planning, fragmentation and incoherence in both programs and their implementation, a lack of attention to execution, political interference, inadequate expertise in plan formulation and approval, and an overall absence of oversight and accountability in program implementation. These indicate a significant lack of implementation capacity in Iran. In contrast, the countries studied—China, Malaysia, and India—demonstrated growing implementation capacity through institution building, adherence to the rule of law, participatory planning, and the coherence and continuity of development initiatives, all of which contributed to their developmental successes. Conclusion The model proposed by this study to enhance governmental capacity for development planning—both as a goal and as a tool for program implementation—is a spiral model. This model builds government capacity through implementation achievements at each stage and continuously refines plans and processes based on ongoing evaluations. Programs are designed through participatory problem-solving and are prioritized based on implementation feasibility. Implementation and monitoring are conducted with the active involvement of stakeholders, and achievements are evaluated to derive lessons that inform future reforms and programs. Government capacity is defined through four essential components: administrative, legal, financial, and executive capabilities—each of which is vital as both an end goal and a means to support development. In this model, the program document is not the endpoint of planning, but part of an integrated, participatory cycle of planning, implementation, and evaluation aimed at achieving sustained and meaningful development. هدف: سابقۀ طولانی برنامه‌ریزی در ایران و صرف هزینه‌های انسانی و مالی، به تحقق برنامه‌ها و توسعه‌یافتگی کشور منجر نشده است. نبود درک مشترکی از توسعه، چگونگی به‌دست‌آوردن آن را تحت‌الشعاع قرار داده است. برنامه‌ریزی توسعۀ ملی با رویکردهای مختلفی از سوی دولت‌ها مواجه شده است. دولت‌ها یا به اجرای برنامۀ توسعۀ تهیه‌شدۀ دولت پیشین اهمیتی نداده‌اند یا خود اراده‌ای برای تدوین برنامۀ توسعه نداشته‌اند که این موضوع، از نبود تعهد و قابلیت دولت‌ها در قبال برنامه نشئت می‌گیرد. به‌هرحال دستاورد برنامه‌ها در کشور تا تغییرات واقعی مدنظر برنامه که انتظار آن می‌رفته است، فاصلۀ زیادی دارد که گویای ضعف در فرایند برنامه‌ریزی و قابلیت اجراست. این پژوهش با هدف تحقق اهداف توسعه‌ای مبتنی بر مبانی نظری و نتایج مطالعۀ تطبیقی، قصد دارد تا الگوی برنامه‌ریزی توسعه‌ای را ارائه کند که خروجی آن، فقط سند برنامه نیست و دستاوردها و نتایج آن، اهداف توسعه را محقق می‌کند. این مهم جز با تدوین برنامه‌هایی که قابلیت اجرا داشته باشند و ارزیابی نتایج حاصل از اجرا که میزان تحقق اهداف را بسنجد، میسر نخواهد شد. بنابراین هدف از این پژوهش، تدوین الگویی اجرامحور از برنامه‌ریزی توسعه است که در آن، فرایند برنامه‌ریزی به اندازۀ محتوای آن اهمیت داشته باشد. روش: این پژوهش به‌صورت کیفی و تطبیقی و با مطالعۀ اسنادی انجام شده است. از روش تحلیل مضمون برای تحلیل داده‌ها استفاده شد؛ از همین رو، مؤلفه‌های فرایند برنامه‌ریزی مشتمل بر تدوین، اجرا، نظارت و ارزیابی و نوع برنامه، پس از بررسی تئوریک و مبتنی بر مبانی نظری، در اسناد مرتبط با برنامه‌ریزی توسعۀ ایران آسیب‌شناسی شد؛ سپس کشورهای چین، مالزی و هند نیز به همین روش بررسی شدند. یافته‌ها: یافته‌های مبتنی بر آسیب‌شناسی فرایند برنامه‌ریزی در ایران، از تمرکز و غیرمشارکتی بودن فرایند برنامه‌ریزی، از هم‌گسیختگی و ناهماهنگ‌بودن برنامه‌ها و اجرای آن، ضعف و بی‌توجهی در اجرا، سوگیری‌های سیاسی و کارشناسی‌نبودن فرایند تدوین و تصویب و در نهایت، نبود نظارت و پاسخ‌گویی در قبال تحقق برنامه حکایت می‌کند. به عبارت دیگر، نبود ظرفیت اجرا در کشور مشهود است؛ در حالی‌که در کشورهای منتخب مورد بررسی، این قابلیت با نهادسازی، حاکمیت قانون، برنامه‌ریزی مشارکتی، انسجام و استمرار فعالیت برنامه‌ریزی، رو به ارتقا بوده و دستاوردهای توسعه‌ای به همراه داشته است. نتیجه‌گیری: الگوی پیشنهادی این پژوهش برای افزایش ظرفیت دولت به‌منظور برنامه‌ریزی توسعه، به‌عنوان هدف و ابزار اجرای برنامه، یک مدل حلزونی است که علاوه‌بر قابلیت‌سازی برای حکومت، مبتنی بر دستاوردهای حاصل از اجرا در هر مرحله، به تعدیل و اصلاح برنامه‌ها و فرایندها بر اساس ارزیابی‌های مستمر اقدام می‌کند. برنامه‌ها از طریق برساخت مسائل خوب، به‌صورت مشارکتی تهیه می‌شود و بر اساس امکان‌پذیر بودن اجرای آن، در اولویت قرار می‌گیرد. برنامه با مشارکت ذی‌نفعان اجرا و نظارت می‌شود و در نهایت، دستاوردها ارزیابی و درس آموخته‌های آن، در راستای توانمندسازی استفاده می‌شود تا ظرفیت ارتقایافتۀ دولت، فرصت‌های جدیدی را در برنامه‌های اصلاحی یا آتی محقق کند. مؤلفه‌های ظرفیت حکومت، شامل ظرفیت اداری، قانونی، مالی و اجرایی، هم به‌عنوان هدف و هم به‌عنوان ابزار برای توسعه ضروری است. سند برنامه به‌تنهایی پایان برنامه‌ریزی نیست؛ بلکه بخشی از فرایند مشارکتی برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی نتایج است.

https://jipa.ut.ac.ir/article_102696_565adfeadaeff1fe026c8e31e12c532b.pdf

انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 2 2025 06 22 Designing the Model of Organizational Kindness by Grounded Theory Approach طراحی الگوی مهربانی سازمانی بر اساس رویکرد داده‌بنیاد 456 488 102697 10.22059/jipa.2024.384175.3592 FA الهام افشارزاده دانشجوی دکتری، گروه مدیریت، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. 0000-0001-7577-0315 علی شائمی برزکی دانشیار، گروه مدیریت، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. هادی تیموری دانشیار، گروه مدیریت، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. 0000-0003-3288-1319 Journal Article 2024 10 22 Objective Since hospitals are inherently stressful environments, and hospital employees have a heightened need for kind behavior, promoting a culture of organizational kindness in hospitals is essential. Organizational kindness is a critical issue for all hospitals, as it contributes to creating an image of the hospital as a desirable place to work, positively influencing employees and thereby helping to attract and retain high-potential talent. Competent and talented individuals are drawn to—and will remain in—organizations where they hold a positive perception of the work environment. Therefore, the objective of the present study is to design a model for organizational kindness in hospitals in Herat Province. This study is applied in terms of its purpose and exploratory in nature. Methods The research method is qualitative, grounded in the interpretive paradigm and grounded theory approach. Data were collected through semi-structured interviews with 19 participants selected purposefully, following the theoretical saturation rule. Interview data were analyzed using MAXQDA 2024 software. The validity and reliability of the study were confirmed through established qualitative research criteria. Results After analyzing the data, 572 concepts were identified during the open coding process. Subsequently, 70 subcategories emerged during the axial coding phase, which were grouped into six core categories: causal conditions, phenomenon (core category), contextual conditions, intervening conditions, strategies, and consequences. The result of the interview analysis and three-stage coding was the development of an organizational kindness model for hospitals in Herat Province. In this model, causal conditions were identified in two domains: individual dimensions (such as maturity and literacy level, personality traits, and mental health), and organizational factors (such as organizational climate, organizational goals, and legal jurisdiction of individuals). The core phenomenon of organizational kindness was found to consist of three main components: cognitive kindness, emotional kindness, and behavioral kindness. Contextual conditions were categorized into individual factors (e.g., individuals’ capacity to accept and support kindness) and organizational factors (e.g., appropriate and participatory organizational structures, a rich culture of kindness, organizational justice, supportive and motivating factors, and work-life balance). Intervening conditions affecting organizational kindness include individual factors (e.g., emotional exhaustion and family problems), organizational factors (e.g., flawed competitive systems, organizational inertia, poor leadership, organizational injustice, and chauvinism), and external factors beyond the organization (e.g., socio-cultural, economic, and political influences). Strategies for promoting organizational kindness were identified at three levels: Individual level: self-management and other-management strategies Group level: effective group formation and establishment of group norms Organizational level: HR actions, building organizational trust, reengineering structures and processes, training programs, supportive policies, fostering a kindness-oriented culture, managing leisure time, leadership role modeling, and conflict resolution strategies The consequences of organizational kindness were observed across four levels: Individual level: personal development and enhanced well-being Group level: group synergy and knowledge sharing Organizational level: increased job satisfaction, stronger employee engagement and belonging, improved conflict management, reduced burnout, enhanced creativity and innovation, decreased turnover intentions, reduced job stress, higher organizational commitment, more organizational citizenship behavior, better organizational health, improved customer satisfaction, and increased productivity Intra-organizational level: overflow of kindness to the broader society and other organizations. Conclusion The findings of this study can enhance managers' awareness of the importance of organizational kindness in hospitals and deepen their understanding of the key factors that affect kindness in organizational settings. Identifying the causal and contextual conditions of organizational kindness offers a strong foundation for planning and implementing strategies to foster and manage this positive phenomenon. Furthermore, by recognizing the potential outcomes of organizational kindness, managers may better appreciate its value and become more proactive in creating an environment where kindness is practiced and encouraged. هدف: بیمارستان‌ها محل کاری و محیط پُرتنش و استرس‌زایی هستند و کارکنان بیمارستان‌ها به رفتار مهربانانه نیاز بیشتری دارند؛ از این رو ترویج فرهنگ مهربانی سازمانی در بیمارستان‌ها، امری ضروری به حساب می‌آید. مهربانی سازمانی با ایجاد تصویری از بیمارستان‌ها به‌عنوان بهترین مکان برای کار، با هدف تأثیر مثبت بر کارکنان فعلی و آتی، به‌منظور حفظ و جذب کارکنان با پتانسیل بالا، برای تمام بیمارستان‌‏ها مسئله‌ای حیاتی به حساب می‌آید؛ از این رو زمانی کارکنان نخبه و با استعداد، جذب این سازمان می‌شوند و کار خود را در آن خواهند داد که به محیط و شرایط آن سازمان و کارفرمایشان نگرش مثبتی داشته باشند. پژوهش حاضر درصدد طراحی الگوی مهربانی سازمانی در بیمارستان‌های استان هرات، با هدف جذب و حفظ کارکنان با استعداد اجرا شده است. روش: این مطالعه از نظر هدف توسعه‌ای است و ماهیت اکتشافی دارد. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر پارادایم تفسیری و نظریۀ داده‌بنیاد است. به این منظور، ضمن انجام مصاحبه‌های نیمه‌ساختار یافته با ۱۹ مشارکت‌کننده به روش هدفمند و رعایت قاعدۀ اشباع نظری، داده‌ها جمع‌آوری شد. داده‌های خام حاصل از مصاحبه‌ها با استفاده از نرم‌افزار مکس‌کیودا ۲۰۲۴ تجزیه‌وتحلیل شدند. روایی و پایایی این پژوهش بررسی شد و به تأیید رسید. یافته‌ها: پس از تحلیل داده‌ها در روند کدگذاری باز، ۵۷۲ مفهوم و در مرحلۀ کدگذاری محوری۷۰ مقولۀ فرعی شناسایی شد که در قالب ۶ مقولۀ اصلی عوامل علّی، پدیدۀ محوری، عوامل زمینه‌ای، عوامل مداخله‌گر، راه‌کارها و پیامدها دسته‌بندی شده است. در ادامه و در مرحلۀ کدگذاری انتخابی، یکایک اجزای پارادایم کدگذاری تشریح و نظریۀ خلق شد. بررسی‌های حاصل از مصاحبه‌ها و کدگذاری‌های سه مرحله‌ای، به طرح الگوی مهربانی سازمانی در بیمارستان‌های استان هرات منجر شد. در این مدل، عوامل علّی در دو بُعد فردی (سطح بلوغ و سواد اجتماعی، ویژگی‌های شخصیتی و سلامت روحی – روانی) و عوامل سازمانی (جوّ سازمانی، اهداف سازمانی و حیطۀ صلاحیت قانونی افراد) شناسایی شد. همچنین یافته‌ها نشان می‌دهد که پدیدۀ مهربانی سازمانی متشکل از سه مؤلفه اصلی مهربانی‌شناختی، مهربانی‌عاطفی و مهربانی‌رفتاری می‌باشد. عوامل زمینه‌ای نیز در دو دستۀ عوامل فردی (ظرفیت پذیرش و حمایت از مهربانی) و عوامل سازمانی (ساختار سازمانی متناسب و مشارکتی، فرهنگ سازمانی غنی و حامی مهربانی، عدالت سازمانی، عوامل حمایتی و انگیزشی و تعادل بین کار و زندگی) شناسایی شدند. یافته‌ها بیانگر این است که عواملی در جهت ممانعت از ترویج مهربانی سازمانی عمل می‌کنند که عبارت‌اند از: عوامل فردی (خستگی هیجانی و مشکلات خانوادگی)، عوامل سازمانی (سیستم رقابتی نادرست، اینرسی سازمانی، رهبری ناشایست، بی‌عدالتی سازمانی و غوغاسالاری) و همچنین، فراتر از مرزهای سازمان، عوامل فرهنگی – اجتماعی، اقتصادی و سیاسی نیز می‌توانند مداخله‌گر باشند. راهبردها و اقدام‌های لازم برای ترویج مهربانی سازمانی در سه سطح فردی (راهبرد خودمدیریتی و دیگر مدیریتی)، گروهی (گروه‌سازی اثربخش و تعیین هنجارهای گروهی حامی مهربانی) و سازمانی (اقدامات حوزۀ منابع انسانی، اعتماد سازمانی، بازمهندسی ساختار سازمانی و فرایندهای کاری، تدابیر آموزشی، سیاست کلان سازمان، اقدامات فرهنگ مدیریت اوقات فراغت، اقدامات الگوسازی مدیران ارشد و مدیریت تعارض) شناسایی شدند. یافته‌ها همچنین حاکی است که پدیدۀ مهربانی سازمانی، می‌تواند به پیامدهای بسیاری در ابعاد فردی، گروهی، سازمانی و فراسازمانی منجر شود. در سطح فردی (توسعۀ فردی و بهزیستی فردی)، در سطح گروهی (هم‌‏افزایی گروهی و اشتراک و همه‌گیرشدن دانش)، در سطح سازمانی (افزایش رضایت شغلی، تقویت تعلق و درگیری ذهنی – عاطفی کارکنان، تسهیل مدیریت تعارض، کاهش میزان فرسودگی شغلی، افزایش خلاقیت و نوآوری، کاهش تمایل به ترک خدمت، کاهش استرس شغلی، افزایش تعهد سازمانی، آوادادن به سکوت، افزایش رفتار شهروندی، سلامت سازمانی، افزایش رضایت مشتریان و افزایش بهره‌وری سازمان) و در سطح فراسازمانی (سرریز مهربانی به جامعه و سازمان‌های دیگر) شناسایی شده‌اند. نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش می‌تواند آگاهی مدیران در ارتباط با چرایی الزام شکل‌گیری این پدیده در بیمارستان‌ها را افزایش دهد و شناخت آن‌ها را از عوامل مؤثر بر مهربانی در سازمان‌ها بهبود بخشد. شناسایی عوامل علّی و زمینه‌ای مهربانی سازمانی، همچنین بستر مناسبی برای برنامه‌ریزی و اجرای اقدام‌های لازم در جهت ترویج و مدیریت این پدیده در سازمان‌ها فراهم می‌کند. شناسایی پیامدهای مهربانی سازمانی نیز می‌تواند اهمیت موضوع را به مدیران گوشزد کند و حساسیت آن‌ها را به تسهیل و مدیریت این پدیدۀ مثبت افزایش دهد.

https://jipa.ut.ac.ir/article_102697_7f87cb6a336d79d7e7857f57d2b7e715.pdf

انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 2 2025 06 22 Providing an Entrepreneurship Competency Framework for Education of Teenagers in Schools with a Sustainable Development Approach ارائۀ چارچوب شایستگی کارآفرینی برای آموزش نوجوانان در مدارس با رویکرد توسعۀ پایدار 489 513 102698 10.22059/jipa.2024.383380.3586 FA پرهام جلالی چیمه دانشجوی دکتری، گروه مدیریت بازرگانی، پردیس بین‌المللی ارس، دانشگاه تهران، تهران، ایران. ایوب محمدیان دانشیار، گروه مدیریت فناوری و اطلاعات، دانشکده مدیریت صنعتی و فناوری، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. طاهر روشندل اربطانی استاد، گروه مدیریت رسانه و ارتباطات کسب‌وکار، دانشکده مدیریت کسب‌وکار، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. آیدین سلام زاده استادیار، گروه مدیریت رسانه و ارتباطات کسب‌وکار، دانشکده مدیریت کسب‌وکار، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2024 10 07 Objective In today's world, entrepreneurship plays a pivotal role in enhancing the skills and capabilities of adolescents in educational institutions. Given the critical role of entrepreneurship in sustainable development, the main objective of this study is to present a competency framework for entrepreneurship education for adolescents in schools, aligned with a sustainable development approach. This research aims to identify and define the key competencies needed to foster entrepreneurial spirit and abilities in adolescents. Strengthening these competencies can prepare adolescents for future economic and social challenges and contribute meaningfully to sustainable development. Methods This study is qualitative and based on an interpretivist paradigm. To collect data, a meta-synthesis method was employed, involving a comprehensive and systematic analysis of relevant research literature. Articles published between 2000 and 2024 were reviewed. A systematic exclusion sampling technique was used to finalize the selection of articles, resulting in 12 studies being chosen as the core focus of this research. These selected articles include research that explores entrepreneurial competencies and their impact on adolescents within educational settings. Results The analysis of the selected articles led to the identification of three key competency categories: general competencies, managerial competencies, and specific competencies. General competencies include abilities such as creative thinking, problem-solving, and decision-making, which form the foundational pillars of entrepreneurship. Managerial competencies encompass skills related to resource management, organization, and leadership, which are essential for success in entrepreneurial processes. Specific competencies refer to the technical skills and specialized knowledge required for entrepreneurial activities in various fields. Each of these competencies has been clearly defined and described, contributing to the development of entrepreneurial spirit and abilities in adolescents. Additionally, these competencies play a significant role in promoting sustainable development through educational programs. Conclusion The findings of this study can be used to design and develop effective educational programs aimed at enhancing entrepreneurial competencies among adolescents, with a focus on sustainable development. This research emphasizes the importance of entrepreneurship as an empowering tool in the lives of adolescents and underlines the necessity of integrating entrepreneurship-related education into school curricula. Overall, the study provides a foundation for educational policy-making and the design of impactful programs in the field of entrepreneurship education aligned with sustainable development goals. Finally, the research results demonstrate that the identified competencies can help train a new generation of capable entrepreneurs equipped with sustainability-oriented skills. Implementing this model can support teenagers in achieving success not only in business but also in personal growth and long-term sustainability. In general, this research, by providing a comprehensive and practical model for teaching entrepreneurship to adolescents, lays the groundwork for the development of the skills and attributes necessary for success in today's complex and evolving world. Based on these findings, appropriate educational structures and content can be developed to improve the level of core competencies among adolescents to promote entrepreneurship. Additionally, this research recommends that educational institutions introduce interactive and project-based educational programs to foster general competencies such as innovative thinking and emotional intelligence. These programs may include hands-on workshops, group activities, and role-playing scenarios that encourage students to generate creative ideas and solve real-world problems. Furthermore, techniques such as discussions and case analysis can be effective in strengthening critical thinking and emotional intelligence. هدف: کارآفرینی به‌عنوان یکی از موضوعات کلیدی در توسعۀ پایدار و آموزش نوجوانان مطرح است. هدف این پژوهش، ارائۀ چارچوب شایستگی کارآفرینی برای آموزش نوجوانان در مدارس با رویکرد توسعۀ پایدار است. با توجه به اهمیت پرورش مهارت‌های کارآفرینی از سنین پایین، این مطالعه به شناسایی و تعریف شایستگی‌های کلیدی موردنیاز برای تقویت روحیه و توانایی‌های کارآفرینانه در نوجوانان می‌پردازد. توسعۀ این شایستگی‌ها می‌تواند نوجوانان را برای مواجهه با چالش‌های اقتصادی و اجتماعی آینده آماده سازد و نقش آن‌ها را در توسعۀ پایدار تقویت کند. روش: این پژوهش با رویکرد کیفی و بر اساس پارادایم تفسیری انجام شده است. به‌منظور گردآوری داده‌ها، از روش فراترکیب استفاده شده است که تحلیل جامع و نظام‌مند مطالعات پژوهشی مرتبط با این موضوع را شامل می‌شود. در این راستا، مقاله‌های منتشرشده بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ بررسی و از روش نمونه‌گیری حذفی سیستماتیک برای انتخاب مقاله‌های نهایی استفاده شد. درنهایت، ۱۲ مقاله که به بررسی شایستگی‌های کارآفرینی و تأثیرهای آن بر نوجوانان در محیط‌های آموزشی پرداخته بودند، به‌عنوان هستۀ اصلی این پژوهش انتخاب شد. یافته‌ها: تحلیل مطالعات منتخب، به شناسایی سه دسته شایستگی کلیدی منجر شد که عبارت‌اند از: ۱. شایستگی‌های عمومی شامل مهارت‌هایی مانند تفکر خلاق، حل مسئله و تصمیم‌گیری که زیربنای کارآفرینی را تشکیل می‌دهند؛ ۲. شایستگی‌های مدیریتی شامل مهارت‌های مرتبط با مدیریت منابع، سازمان‌دهی و رهبری که برای موفقیت در فرایندهای کارآفرینی ضروری هستند؛ ۳. شایستگی‌های اختصاصی شامل مهارت‌های فنی و دانش تخصصی موردنیاز برای فعالیت‌های کارآفرینانه در حوزه‌های مختلف. این شایستگی‌ها در تقویت روحیه و توانایی‌های کارآفرینانه نوجوانان نقش مهمی ایفا می‌کنند و موجب ارتقای توسعۀ پایدار در برنامه‌های آموزشی می‌شوند. نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه می‌تواند به طراحی و توسعۀ برنامه‌های آموزشی مؤثر در راستای ارتقای شایستگی‌های کارآفرینی نوجوانان با رویکرد توسعۀ پایدار کمک کند. این پژوهش نشان می‌دهد که کارآفرینی به‌عنوان ابزاری توانمندساز در زندگی نوجوانان مطرح است و ضرورت ادغام آموزش‌های مرتبط با کارآفرینی در برنامه‌های درسی مدارس را برجسته می‌سازد.

https://jipa.ut.ac.ir/article_102698_1436f2655e286c89c28c16cfb897438e.pdf

انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 2 2025 06 22 Identifying the Key Components of Multi-level Governance in Complex Organizations Using a Synthesis Approach شناسایی مؤلفه‌های کلیدی حکمرانی چندسطحی در سازمان‌های پیچیده با استفاده از روش فراترکیب 514 542 102699 10.22059/jipa.2024.381854.3567 FA بهمن ابراهیمیان دانشجوی دکتری، گروه مدیریت سیستم، دانشکده مدیریت و برنامه‌ریزی راهبردی، دانشگاه جامع امام حسین (ع)، تهران، ایران، علی طاهری استادیار، گروه تحول و تعالی، دانشکده مدیریت و برنامه‌ریزی راهبردی، دانشگاه جامع امام حسین (ع)، تهران، ایران. سیدعابد رضایی استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و برنامه‌ریزی راهبردی، دانشگاه جامع امام حسین (ع)، تهران، ایران. محسن میری استادیار، گروه مدیریت سیستم، دانشکده مدیریت و برنامه‌ریزی راهبردی، دانشگاه جامع امام حسین (ع)، تهران، ایران. Journal Article 2024 09 03 Objective In today's turbulent and rapidly changing world, adopting effective governance practices leads to improved organizational performance. Currently, organizations are influenced by several factors, including inflation, international and national instability, and the risk of diseases such as COVID-19. These factors contribute to the political, structural, and dynamic complexity of organizational growth and their surrounding environments. Achieving an organization’s vision and the realization of its strategies is not possible without prioritizing governance approaches. Managers must therefore regard governance as a central pillar for achieving organizational goals. As a result, various successful governance models have attracted the attention of researchers. The aim of this research is to identify the components of multi-level governance in complex organizations. Methods This research was conducted as a developmental study using documentary methods, content analysis, and meta-synthesis. The documentary and content analysis methods were used to explain the key components of multi-level governance in complex organizations. In the documentary methodology section, notes were taken from research sources related to the topic of multi-level governance. For the content analysis, existing studies and literature in this field were reviewed and organized with the input of researchers. Subsequently, a meta-composite method a qualitative synthesis technique was applied. A total of 361 articles related to multi-level governance were reviewed, and 67 sources (54 articles in English and 13 in Farsi) were selected for final analysis. To extract concepts and key components of multi-level governance, the traditional seven-step model of meta-synthesis proposed by Sandelowski and Barroso was used. These steps include: (1) setting the research question, (2) conducting a systematic review of the literature, (3) searching and accessing relevant sources, (4) extracting information from sources, (5) analyzing and synthesizing findings, (6) conducting quality control, and (7) presenting the findings. In the second phase of the research, Shannon's entropy was used to explain the significance and weight of the calculated components. Results The research findings in the area of identifying key components of multi-level governance in complex organizations include the dimensions of thematic, political, and structural complexity; growth and environmental dynamics; stakeholder agreement; policymaking capacity; and reform of macro strategies. Among these, the components of growth and environmental dynamics, as well as policymaking capacity, were found to have the greatest influence on effective multi-level governance. Conclusion Based on the research results, it is recommended that policymakers re-engineer organizational structures and processes through detailed planning. This should involve creating appropriate platforms, achieving consensus among various actors, fostering coordination among stakeholders, and continuously evaluating prioritized activities. In addition, formal and organizational evaluations are necessary to assess the extent to which multi-level governance is realized and to strengthen the leadership role within organizations. Limitations & Consequences: The findings of this research are presented solely in relation to the multi-level governance approach. Considering the diversity of Iranian organizations, other governance models such as participatory governance and network governance should also be considered in future studies. هدف: سازمان‌ها در دنیای پیچیدۀ امروز با چالش‌هایی همچون‌عدم شفافیت، تعارض منافع و تغییرات سریع محیطی مواجهند. این چالش‌ها، به مدل حکمرانی سازگار و مؤثری نیاز دارند که بتواند به بهبود تصمیم‌گیری کمک کند. مدل‌های حکمرانی موجود، اغلب به سطوح یا جنبه‌های خاصی می‌پردازند و نمی‌توانند وضوح کافی برای مدیریت جامع و یکپارچه فراهم کنند. ایجاد یک مدل حکمرانی چندسطحی، می‌تواند به شفاف‌تر شدن فرایندهای تصمیم‌گیری، بهبود ارتباطات و ارتقای همکاری بین سطوح مختلف کمک کند. نگرانی‌هایی در خصوص پیاده‌سازی حکمرانی چندسطحی در سازمان‌های پیچیده وجود دارد؛ اما به‌رغم این دغدغه‌ها، تاکنون رویکرد و مدل جامع و کارآمدی در این حوزه ارائه نشده است. عمدۀ مطالعات انجام‌شده، بر یک مدل نسبتاً ساده تأکید دارند که در آن، دولت از طریق نهادهای خود، حکمرانی را برای جامعه فراهم می‌کند. هدف از پژوهش حاضر، شناسایی مؤلفه‌های حکمرانی چندسطحی در سازمان‌های پیچیده است. روش: این پژوهش به‌منزلۀ یک مطالعه توسعه‌ای با بهره‌گیری از روش‌های اسنادی، تحلیل محتوا و فراترکیب انجام شد. روش گردآوری داده‌ها با استفاده از رویکردهای اسنادی و تحلیل محتوا، به‌منظور تبیین مؤلفه‌های کلیدی حکمرانی چندسطحی در سازمان‌های پیچیده است. در بخش روش‌شناسی اسنادی، یادداشت‌برداری از منابع تحقیقاتی مرتبط با موضوع حکمرانی چندسطحی انجام شد. در تحلیل محتوا، آثار و مطالعات موجود در این حوزه، بررسی و با نظرهای محققان سازمان‌دهی شد. در ادامه، با استفاده از روش فراترکیب که نوعی تحلیل کیفی است، ۳۶۱ مقالۀ مرتبط با حکمرانی چندسطحی بررسی و از بین آن‌ها، ۶۷ منبع (۵۴ مقاله به زبان انگلیسی و ۱۳ مقاله به زبان فارسی) برای تحلیل نهایی انتخاب شد. برای استخراج مفاهیم و مؤلفه‌های کلیدی حکمرانی چندسطحی، از الگوی هفت مرحله‌ای سنتی فرا تحلیل توسط سندلوسکی و باروسو استفاده شد که مراحل آن عبارت‌اند از: ۱. تنظیم سؤال تحقیق؛ ۲. بررسی نظام‌مند متون؛ ۳. جست‌وجو و دسترسی به منابع؛ ۴. استخراج اطلاعات از منابع؛ ۵. تجزیه، تحلیل و ترکیب یافته‌ها؛ ۶. کنترل کیفیت؛ ۷. ارائۀ یافته‌ها. در گام دوم انجام پژوهش، برای تبیین ضریب اهمیت مؤلفه‌های احصا شده، از آنتروپی شانون استفاده شد. یافته‌ها: بر اساس یافته‌های پژوهش، مؤلفه‌های کلیدی شناسایی‌شدۀ حکمرانی چندسطحی در سازمان‌های پیچیده، عبارت‌اند از: ابعاد پیچیدگی موضوعی، سیاستی و ساختاری، پویایی رشد و محیطی، توافق ذی‌نفعان، ظرفیت سیاست‌گذاری و اصلاح استراتژی‌های کلان. در این میان، مؤلفه‌های پویایی رشد و محیطی و ظرفیت سیاست‌گذاری، بر حکمرانی چندسطحی بیشترین تأثیر را داشته‌اند. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج تحقیق، پیشنهاد می‌شود که سیاست‌گذاران با برنامه‌ریزی دقیق، ساختارها و فرایندها را بازمهندسی کنند. این امر باید از طریق ایجاد بستر مناسب، دستیابی به اجماع بین بازیگران مختلف، ارتقای هماهنگی بین ذی‌نفعان و ارزیابی مستمر فعالیت‌های اولویت‌دار انجام شود. همچنین، ارزیابی‌های رسمی و سازمانی برای سنجش میزان تحقق حکمرانی چندسطحی و تقویت نقش رهبری ضروری است.

https://jipa.ut.ac.ir/article_102699_c93b2e10aef0654bdd52a95aaef49848.pdf

انتشارات دانشگاه تهران مدیریت دولتی 2008-5877 17 2 2025 06 22 Designing and Explanning the Model of Leadership Meta-Competencies based of Grounded Theory طراحی و تبیین مدل فراشایستگی‌های رهبری بر مبنای نظریۀ داده‌بنیاد 543 568 102700 10.22059/jipa.2024.378486.3581 FA محمد محمدی استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده حقوق و علوم اداری، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران. آذر کفاشپور استاد، گروه مدیریت دولتی، دانشکده علوم اداری و اقتصادی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. فریبرز رحیم نیا استاد، گروه مدیریت دولتی، دانشکده علوم اداری و اقتصادی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. علی شیرازی دانشیار، گروه مدیریت دولتی، دنشکده علوم اداری و اقتصادی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. Journal Article 2024 09 29 Objective Leaders are vital members of an organization, and it is essential for them to possess the necessary competencies to perform their functions and roles effectively. In this regard, competency models with a prescriptive approach have sought to identify and introduce a set of leadership competencies in the form of a competency portfolio. Recently, some theorists have criticized these models for assuming that managers are passive and unaware in identifying and developing their required competencies. As a result, they have introduced the concept of leadership meta-competencies. Meta-competencies are the foundational core of other competencies and enable leaders to acquire and develop the additional competencies they need. The theoretical and empirical background of the research indicates that, due to its novelty, limited research has been conducted in this field both domestically and internationally. Furthermore, the few existing studies have primarily focused on identifying the types of leadership meta-competencies, without offering a comprehensive understanding of their antecedents, contexts, strategies, and consequences. Given this necessity and the theoretical gap, the present study aimed to contribute to a deeper understanding of this construct by presenting a model that illustrates its various dimensions. Methods This research was conducted qualitatively within the framework of the interpretive paradigm. Given the lack of theory in the field of meta-competencies, a grounded theory strategy was employed, using a systematic approach to present a comprehensive model that includes antecedents, contexts, strategies, and consequences. In-depth, semi-structured interviews were conducted with 11 experts who were selected through purposive sampling. The quality of the data obtained from these interviews was assessed based on Guba and Lincoln’s four criteria. As a result of analyzing the interview transcripts, 238 primary concepts were identified, which were then categorized into 36 open codes, 13 axial codes, and 6 overarching dimensions. Results The findings of this study led to the presentation of a leadership meta-competency model consisting of six components. In this model, three institutional forces—including environmental, legal, and normative pressures—are introduced as causal factors, the governance of the administrative system is identified as a contextual condition, and individual resources are regarded as intervening factors. Additionally, three categories of meta-competencies—cognitive, emotional, and ethical—were identified as central phenomena. Alongside these, three types of strategies were identified, which are expected to lead to various outcomes at both individual and organizational levels. Conclusion Based on the findings of this study, it can be concluded that leadership development programs in organizations should focus on meta-competencies rather than solely on competencies. By leveraging the meta-competencies introduced in the proposed model and its associated strategies, leaders will be able to recognize the types of competencies they need, and how to acquire and develop them, thereby contributing to their own self-development. هدف: رهبران عضو حیات‌بخش سازمان هستند و برخورداری آن‌ها از شایستگی‌های لازم برای انجام وظایف و ایفای نقش‌های‌شان ضروری است. در این راستا، مدل‌های شایستگی با رویکرد تجویزی، بر آن شده‌اند تا مجموعه‌ای از شایستگی‌های رهبری را در قالب نیم‌رخ شایستگی‌ها شناسایی و معرفی کنند. به‌تازگی برخی از صاحب‌نظران با انتقاد به اینکه این مدل‌ها مدیران را در تشخیص و توسعۀ شایستگی‌های موردنیازشان منفعل و نابینا فرض می‌کنند، از اصطلاح فراشایستگی‌های رهبری سخن به میان آورده‌اند. فراشایستگی‌ها، هستۀ بنیادین سایر شایستگی‌ها هستند که به رهبران امکان کسب و توسعۀ سایر شایستگی‌های موردنیاز را می‌دهند. پیشینه‌های نظری و تجربی پژوهش نشان می‌دهد که به‌دلیل نو بودن موضوع، پژوهش‌های اندکی در این زمینه در سطح داخل و خارج انجام شده است و اندک مطالعات انجام شده نیز، فقط بر شناسایی انواع فراشایستگی‌های رهبری متمرکز شده‌اند و تصویری از پیشایندها، بسترها، راهبردها و پیامدهای آن ارائه نداده‌اند. با توجه به این ضرورت و خلأ نظری، پژوهش حاضر بر آن شد تا به ارائۀ مدلی در این زمینه که ابعاد مختلف آن را به تصویر می‌کشد، گامی در جهت شناخت بیشتر این برساخت بردارد. روش: این پژوهش، در چارچوب پارادایم تفسیرگرا به‌صورت کیفی انجام شده است. با توجه به کمبود نظریه در حوزۀ فراشایستگی‌ها، این پژوهش از راهبرد داده‌بنیاد و به‌منظور ارائه مدل جامع مشتمل بر پیشایندها، زمینه‌ها، راهبردها و پیامدها از رویکرد نظام‌مند بهره برده است. برای جمع‌آوری اطلاعات از مصاحبۀ عمیق نیمه‌ساختاریافته با ۱۱ نفر از خبرگان که با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده بودند، استفاده شد. ارزیابی کیفیت داده‌های حاصل از مصاحبه، براساس معیارهای چهارگانه گوبا و لینکلن صورت گرفت. در نتیجۀ تحلیل متن مصاحبه‌ها، ۲۳۸ مفهوم اولیه شناسایی شدند که در قالب ۳۶ کد باز، ۱۳ کد محوری و ۶ بُعد طبقه‌بندی شدند. یافته‌ها: یافته‌های این پژوهش، به ارائۀ مدل فراشایستگی‌های رهبری متشکل از ۶ جزء منجر شد. در این مدل، نیروهای سه‌گانۀ نهادی (فشارهای محیطی، قانونی و هنجاری)، به‌عنوان عوامل علّی، حکمرانی نظام اداری به‌عنوان شرایط زمینه‌ای و منابع فردی به‌عنوان عوامل مداخله‌گر معرفی شدند. همچنین، سه دسته از فراشایستگی‌ها شامل شناختی، هیجانی و اخلاقی، به‌عنوان پدیدۀ محوری و هم‌سو با آن‌ها، سه دسته راهبرد شناسایی شدند که انتظار می‌رود پیامدهایی را در سطح فردی و سازمانی به همراه داشته باشند. نتیجه‌گیری: براساس یافته‌های حاصل از این مطالعه می‌توان نتیجه گرفت که برنامه‌های توسعۀ رهبران سازمان‌ها، باید به‌جای شایستگی‌ها، بر فراشایستگی‌ها متمرکز باشد. با بهره‌گیری از فراشایستگی‌های معرفی شده در مدل پیشنهادی و راهبردهای آن، رهبران قادر خواهند بود به نوع شایستگی‌های موردنیازشان و کسب و توسعۀ آن‌ها اشراف پیدا کنند و زمینۀ خودتوسعه‌ای را فراهم کنند.

https://jipa.ut.ac.ir/article_102700_83c3a24a66cce431f3b93aecc992c730.pdf